Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van St.Christophus van Tourcoing, oorspronkelijk gewijd aan St. Vaast d'Arras, vindt zijn oorsprong in de 11e eeuw, met grote transformaties al in de 12e (uitbreiding) en 13e (toevoeging van een transept). In de 15e eeuw werd de klokkentoren verplaatst van de transept naar de veranda, terwijl verrijking bleef in de 16e en 18e eeuw, met name met de tussenkomst van architect Thomas-Joseph Gombert op het koor in 1722. De industriële boom van de 19e eeuw maakte de kerk te klein: in 1856 werd onder leiding van Charles Leroy (op het schip) een uitbreidingssite gelanceerd, gevolgd door de werken van Charles Maillard en Louis Crain, die de klokkentoren (1895 Het oorspronkelijke gebouw blijft de 13e eeuwse veranda, de bakstenen muren van de onderkant en de kolommen van de 16e eeuw.

De gevel, geïnspireerd door de stralende en flamboyante gothic, onderscheidt zich door zijn symmetrie in drie spanten, een gewelfde poort in een vlecht, en een 80-meter klokkentoren versierd met vullingen en een beiaard van 62 klokken (inclusief een 6-tons klok). Het interieur, helder, beschikt over 19e-eeuwse polychrome gewelfsleutels en opmerkelijke meubels: gesneden biechtstoeltjes (1730), een groot orgel van Fremat en eerdere factoren (1751) en neo-gotische altaarstukken van Charles Maillard, gedeeltelijk ommuurd in de 20e eeuw. De glas-in-loodramen, gemaakt tussen 1878 en 1898, vullen dit artistieke ensemble aan.

In 1981 werd een Historisch Monument geregisseerd, de kerk onderging een lange restauratie (afsluiting tot 2001, werken voltooid in 2011). De beiaard, die sinds de 17e eeuw aanwezig is, en het museum gewijd aan de Campanaire kunst (toegankelijk door een helische trap van 255 treden) getuigen van haar culturele en religieuze rol. De heropening in 2001 werd gekenmerkt door een Crick-Sicks concert. Vandaag de dag blijft het een symbool van het erfgoed van Tourquenno, mengen middeleeuwse erfgoed en industriële transformaties.

Het gebouw, van plan tot Latijn kruis tot drie schepen, combineert baksteen en gesneden steen (westerse toren, baaiframes). De geschiedenis weerspiegelt de stedelijke evolutie van Tourcoing: van een bescheiden parochiekerk tot een monument aangepast aan de demografische expansie van de 19e eeuw. De secundaire altaren, in neogotische stijl door Maillard (1860), illustreren dit verlangen naar modernisering, met retables geschilderd door Bruno Chérier, nu gedeeltelijk verborgen.

Gelegen rue de Tournai, vlakbij het stadhuis, de kerk is afhankelijk van het bisdom Lille. De locatie aan de Grote Markt maakt het een belangrijk visueel en historisch monument, gekoppeld aan de identiteit van de stad. De materialen (stenen in de basis, leien van de pijl) en de technieken (polychrome gewelven, 16e eeuwse trap) benadrukken de diversiteit van de vertegenwoordigde architectonische perioden, van de Middeleeuwen tot het industriële tijdperk.

Externe links