Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Christophe kerk van Puley, vandaag in ruïnes, werd gebouwd tussen 1110 en 1150 in een pure romaanse stijl, zonder herschikking. Het was het hart van een voor 1211 gestichte priorij, die al snel verbonden was met de Benedictijnse priorij van Lancharre (Chapaize), waar hij afhankelijk van was. De nonnen van Puley, aanvankelijk vrije kanonnen, namen vervolgens de Benedictijnse regel aan, waarbij hun gemeenschap werd geïntegreerd met die van Lancharre.

Het monument werd zwaar ingestort in 1877 met de val van zijn klokkentoren. In een staat van ruïnes in de jaren zeventig werd het geclassificeerd als een historisch monument op 30 januari 1973. Door een restauratiecampagne van 1969 tot 1984 door de plaatselijke veiligheidsorganisatie (in 1970 opgericht) en de werven van Rempart konden de overblijfselen worden gestabiliseerd. Elke zomer blijven vrijwilligersprojecten bijdragen aan het behoud ervan.

Architectureel volgt de kerk een klassiek Romaans plan: een schip van drie spanten met lage zijden, een transept niet prominent, en een koor geflankeerd door twee rechte spanten die leiden naar een centrale apse omlijst door absidiolen. De afmetingen (21.30 m lang, 11,80 m breed, 25 m beginhoogte) getuigen van het verleden. Het eigendom, dat behoort tot de gemeente, blijft een emblematische site van Bourgondië religieus erfgoed.

Historische bronnen vermelden zijn connectie met de abdij van Lancharre, die in 1850 werd bestudeerd door Henri Batault. Artikelen in Images de Saône-et-Loire (1970-2023) document redding inspanningen, waaronder die van de priorij vereniging, nog steeds actief. De site, genoemd in de Mérimée en Clochers de France, illustreert de vitaliteit van lokale initiatieven voor het behoud van het middeleeuwse erfgoed.

Externe links