Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van St. Didier van Asfeld, gelegen in de Ardennen, werd rond 1680 herbouwd door Jean-Jacques de Mesmes, graaf van Avaux, ambassadeur en ondertekenaar van het Verdrag van Nijmegen. Gepassioneerd over de Italiaanse barokkunst, toevertrouwde hij het project aan de Dominicaanse broer François Romain, bekend om zijn innovatieve technische oplossingen, zoals die toegepast bij de Pont Royal in Parijs. Het gebouw neemt een gedurfde vorm aan, geïnspireerd door de altviool de gamba, die de verhoging van gebeden symboliseert, met een curvilineaire structuur en een rotonde die Romeinse oudheid oproept.

De bouw combineert stenen en kolommen (138 in totaal), een regionale zeldzaamheid, met een peristijl om te colonnade, een versierde campanile, en kapellen bediend door galeries. Binnen is een 1900 orgel en een icoon aangeboden door schilder Rostislas Loukin. In 1913 werd een historisch monument gebouwd, de kerk profiteerde van grote restauraties tussen 1994-2001 (dak, frame) en 2008-2009 (binnenmuren).

De klokkentoren herbergt drie klokken die in 1922 zijn gesmolten door Alexandre Chambon, genaamd Gabrielle-Lucienne, Marie-Louise Octavie en Lucie-Françoise. Hun rinkelen, altijd op de vlucht, verslaat het lokale leven. Het gebouw, een gemeenschappelijk bezit, belichaamt de architecturale brutaliteit van de 17e eeuw en het verlichte beschermheerschap van de graaf van Avaux, die heilige kunst, technische innovatie en klassiek erfgoed samenvoegt.

Externe links