Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van St Didier, gewijd aan aartsbisschop Didier van Wenen, wordt voor het eerst genoemd in 1070 in het handvest van de abdij van Saumur. De klokkentoren, daterend uit de 12e eeuw, is het oudste deel, gevolgd door het 14e eeuwse schip, de 15e eeuwse transept, en een vijfzijdige apse gerenoveerd in de 16e eeuw. Tot 1649 bestond het naast de kerk van het kasteel, de twee parochies werden pas in 1754 herenigd. In 1852 werd een veranda toegevoegd, en het gebouw werd geclassificeerd als een historisch monument in 1931. Tussen 2019 en 2022 vonden belangrijke restauraties (tapijt, dak, sacristie) plaats.

De architectuur combineert gotische elementen (voûts op dogives kruisen, gemineerde baaien van de klokkentoren) en Renaissance (porch, polygonale apse). Het zuidelijke transept, voorheen seigneuriale kapel, onderscheidt zich door zijn zandsteen en 15e eeuwse glas-in-lood ramen. Onder de geclassificeerde meubels bevinden zich twee 15e-eeuwse gisters (herontdekt in 1998), een funeraire plaat van markies Joachim Le Mairat (1755) en een retable gekopieerd uit een schilderij van Simon Vouet (1622), die de banden tussen de kerk en de lokale aristocratie toont.

De geschiedenis van de kerk wordt gekenmerkt door omwentelingen, zoals de ontheiliging van de kerk van het kasteel in 1649 tijdens religieuze oorlogen, of het plunderen van haar klokken tijdens de revolutie. In de 19e eeuw droeg de confraterniteit van Sainte-Claire bij aan de restauratie, terwijl toevoegingen zoals de veranda (1851) of de achthoekige pijl van de klokkentoren stilistische veranderingen weerspiegelden. De taakmarkeringen en de gewelfssleutels herinneren zich zijn verankering in het middeleeuwse en moderne gemeenschapsleven.

Externe links