Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Dominique kerk van Monpazier werd gebouwd aan het eind van de 13e eeuw, kort na de stichting van de bastide in 1284 door Edward I, koning van Engeland en hertog van Aquitaine. De laatste, die zijn suzeraineté op de Périgord wilde bevestigen, kreeg van Baron de Biron het land om een nieuwe stad te bouwen. De kerk werd genoemd in 1286 in een conventie met de consuls, en de voltooiing ervan werd opgelegd aan de inwoners in 1289. Zo belichaamt het de Angelsaksische politieke ambities van die tijd.

De Honderdjarige Oorlog (1337-1453) markeerde het gebouw en de regio, grenzend tussen de domeinen van de koningen van Frankrijk en Engeland. Na de vernietiging werd de kerk gerepareerd en opgevoed rond 1450, met een gewelfd schip op een kruis van kernkoppen. In 1462 maakte Géraud Maurichon de Périgueux de structuur en bedekte het gebouw. Dit werk weerspiegelt de wens om na een eeuw van verwoestende conflicten te herstellen.

In 1490 gaf de bisschop van Sarlat, Pons de Salignac de La Mothe-Fénelon, toestemming voor de overdracht van het hoofdstuk van de geruïneerde collegiale kerk van Capdrot naar de kerk van Saint-Dominique, die als veiliger en ruim beschouwd werd. Deze reis werd begeleid door de bouw van een liturgische koor en de installatie van eiken kraampjes, gesneden in de 14e eeuw voor Capdrot. Deze elementen, geclassificeerd in 1971, getuigen van het religieuze en artistieke belang van het monument.

De godsdienstoorlogen in de 16e eeuw brachten nieuwe problemen. In 1574 werd de Bastide ingenomen door de protestanten, en in 1580 voorzag het verdrag van Fleix in de ontmanteling ervan. Ondanks deze levendigheden bleef de kerk haar centrale rol behouden, zoals blijkt uit de inwijding van een bisschop in 1558 en de bouw van een nieuw portaal dat jaar. De Franse Revolutie liet weinig sporen achter, behalve een inscriptie in het trommelvlies.

Genoemd als historisch monument in 1862, de kerk van Saint-Dominique huizen opmerkelijke meubels, waaronder 14e eeuwse kraampjes, doopvonten uit dezelfde periode, en een houten standbeeld van de Maagd tot het kind (17e eeuw). De glas-in-loodramen, zoals die van Sint Dominique die de rozenkrans ontvangt, evenals de geschiedenis van Frans-Engelse conflicten en religieuze transformaties, maken het tot een belangrijk erfgoed van de Dordogne.

Externe links