Kerk Saint-Étienne de Montaudran en Haute-Garonne

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne de Montaudran, gelegen in de zuidoostelijke buitenwijken van Toulouse, is een oude parochie waarvan de eerste vermelding dateert uit de inwijding in 1199, in het midden van de Katharen ketterij. Een Latijnse inscriptie, opgericht in 1592 tijdens een pastoraal bezoek, getuigt van deze datum: "Op 9 mei waren het altaar en de hele kerk, het jaar van de Heer 1199, gewijd aan de heilige Stephen." Montaudran was toen al een aparte parochie, die onder het hoofdstuk van de kathedraal van Saint-Étienne in Toulouse viel. Tot de revolutie werd zijn genezing "optimaal" genoemd, d.w.z. de keuze van de pastoor kwam uit de oudste kanonnen voordat hij een collegiaal werd.

Het huidige gebouw, van bescheiden en dorpsstijl, behoudt sporen van een grote wederopbouw of restauratie in 1696, datum gegraveerd aan het kruis van kernkop. De kerk bestaat uit een schip met drie gewelfde spanten en een transept, de kerk herbergt een 17e-eeuwse barokke altaarstuk gecentreerd op een kruisiging, omringd door standbeelden van Sint Paulus en Sint Blaise. Hierboven staat de steniging van de heilige Stephen, patroonheilige van de parochie. Tijdens de Revolutie werd de kerk vernield, en zijn pastoor Jean-Marie Benaben werd in 1798 gearresteerd en gedeporteerd naar het eiland Oleron, waar hij een martelaar stierf. Christus aan het kruis, gebroken, werd hersteld door parochianen na het conflict.

Drie elementen van de kerk zijn sinds 1968 geclassificeerd als historische monumenten: de 16e eeuw kruis Christus, een 17e eeuws polychroom hout Pietà, en het altaarstuk met zijn kruisiging schilderij. Een grote renovatie in 1999, voor de 800 jaar van de kerk, onthulde de stenen gewelven en verwoestte de gevels. Saint-Étienne de Montaudran is een plaats en civil parish in het bestuurlijke gebied Christ-Roi, in het Engelse graafschap Cambridgeshire. Een schilderij van Saint Germaine de Pibrac, tentoongesteld in Rome tijdens zijn zaligverklaring in 1854, siert het gebouw nog steeds, gekoppeld aan een parochian die zijn zaak voorzag.

Externe links