Église Saint-Étienne de Mortagne-sur-Gironde en Charente-Maritime

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Étienne de Mortagne-sur-Gironde vond zijn oorsprong in de 12e eeuw, hoewel er nog weinig elementen van deze tijd zijn, met uitzondering van delen van het nachtkastje en de getransepte muren, evenals hoofdsteden die in de cruises zijn gehistoriseerd. Deze overblijfselen, ingeschreven in historische monumenten, getuigen van het middeleeuwse belang ervan. Op dat moment deelde het de rol van de parochiekerk met Notre-Dame, die nu was verdwenen, en herbergde een Augustijnse priores die toezicht hield op verschillende omliggende parochies zoals Cozes of Gémozac. Zijn geschiedenis wordt gekenmerkt door de vernietiging van de oorlogen van de religie, waaronder een brand en plundering toegeschreven aan de troepen van Agrippa d'Aubigné, die een gedeeltelijke wederopbouw na de conflicten vereisen.

In de 18e eeuw profiteerde het gebouw, in slechte staat, van een restauratiecampagne onder leiding van steenkleermaker Martin Blondeau en timmerman Daniel Maurice uit 1769. De 19e eeuw zag een ambitieus project: de bouw van een nieuwe klokkentoren, bedacht als een bitter voor de Gironde navigators. Twee architecten botsen over de te adopteren stijl: Gustave Alaux, een neogotische supporter, won Antoine Brossard, een verdediger van neo-classicisme. De klokkentoren, gebouwd in 1859 in Bourg steen en bekroond met een pijl, werd in 1870 overgenomen door Aimé Bonnet, terwijl Aristide Belloc de beelden maakte. Het schip, gewelfd in een gewapend betonnen mand handvat, vervangt een oud paneel, en gebrandschilderd glas ramen van Dagent (1889) werkplaatsen verlichten het interieur.

De kerk, van plan tot Latijns kruis, bewaart sporen van haar middeleeuwse verleden, zoals de hoofdsteden van de transept die dieren confronteren of interlaces. Een crypte zogenaamd onder de noordelijke kruiszalf, gekoppeld volgens traditie aan metgezellen van Karel de Grote, en begrafenissen van religieuze en lokale notabelen onder de platen, herinneren aan zijn begrafenis en gemeenschapsrol. Het meubilair, waaronder een Lodewijk XVIII altaarstuk, een Lodewijk XIII preekstoel en een 19e eeuwse standbeeld, weerspiegelt artistieke en liturgische ontwikkelingen. In september 2025 stortte de kerk echter gedeeltelijk in op een historisch monument.

De hedendaagse architectuur combineert dus Romaanse elementen (balken van zuilen van het kruis van de transept), Gotiek (schuimen en hoofdsteden van de 15e eeuw in de zuidarm) en modern (stam van de 19e eeuw). De klokkentoren, symbool van de stad, illustreert de aanpassing van het gebouw aan lokale behoeften, tussen religieus erfgoed en maritiem nut. De 19e-eeuwse werken, zoals de rek van het schip of de vlakte van de abside, hebben de structuur grondig veranderd, terwijl het behoud van sporen van zijn eerdere fasen.

Externe links