Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Euverte d'Orléans, oorspronkelijk een 9e eeuwse oratorium gebouwd op het graf van Saint Euverte (Bisschop van Orléans in de 4e eeuw), werd een abdij bezet door seculiere canons in 956. In de 12e eeuw, werd het verbonden aan de abdij van Saint-Victor in Parijs en herbouwd onder Abbé Étienne, voordat twee keer werd vernietigd tijdens de Honderdjarige Oorlog (1358, 1428) in opdracht van de bailli d'Orléans om het militaire gebruik te vermijden.

In de 15e en 16e eeuw werd de abdij herbouwd onder Karel VII en Lodewijk XI, vervolgens beschadigd tijdens de godsdienstoorlogen: Calvinisten verbrandden de daken in 1562 en vernietigden de gebouwen in 1567. In de 17e eeuw werd een grote reconstructie uitgevoerd dankzij koning Hendrik IV en pater Charles Fougeu, met werken voltooid in 1737. De reguliere kanonnen van de Congregatie van Frankrijk (Genovefains) werden geïntroduceerd in 1636.

Ten tijde van de Revolutie werd de abdij in 1790 afgeschaft en verkocht, terwijl de kerk achtereenvolgens diende als zoutbak, katoen spinnen (1805), en douane-entrepot (1832). In 1851 werd het gerestaureerd en gezegend in 1857, waarna het een katholieke kostschool werd onder de broeders van de christelijke scholen. In 1975 werd de kerk aan de stad Orleans overgedragen voor een symbolische frank en daarna gebruikt als opslagplaats na 1986.

Gerangschikt als een historisch monument in 1933 presenteert de kerk een middeleeuws plan (nef naar lage zijde, transept, apse) met gewelven op een dogisch kruis. De klokkentoren, herbouwd in de 16e eeuw en aangepast in de 17e eeuw, weerspiegelt opeenvolgende reconstructies. Het nuchtere decor, typisch voor de Augustijnen, contrasteert met de post-revolutionaire transformaties. In 2023 startte de stad, gezien de verslechtering ervan, een oproep tot het indienen van projecten voor haar rehabilitatie (geschatte kosten: 7,5 miljoen euro).

Externe links