Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Fiacre-et-Notre-Dame-de-la-Nativity de Livilliers, gelegen in Val-d-Oise in Île-de-France, is ontstaan in de 12e eeuw. De kapel was oorspronkelijk afhankelijk van de parochie Genicourt en werd voor 1150 door Raoul Vallez, plaatselijke heer, aan de abdij van Pontoise geschonken. Gebouwd in een parochiekerk in 1175 onder de naam van de Geboorte van Maria en Sint Fiacre, patroon van tuiniers, weerspiegelt het het belang van deze activiteit in het dorp. De bouw van het huidige gebouw begon kort daarna, met een reeds bestaande Romaanse klokkentoren, terwijl het schip een drie-level hoogte geïnspireerd door Notre-Dame de Paris, een zeldzaamheid voor een kerk van deze grootte.

Het schip, gebouwd tussen 1210 en 1240, heeft een vals triforium en dogieve gewelven, maar de zijkanten, oorspronkelijk gepland om te worden gewelfd, blijven onafgemaakt of instorten als gevolg van gebrek aan boogknoppen. In de 16e eeuw werd de noordkant in renaissancestijl herbouwd door meestermetselaar Garnot Gerbault, met een veranda versierd met sculpturen, beschouwd als een van de meest succesvolle van de Franse Vexin. Deze veranda, voltooid in 1580, verbergt gedeeltelijk de structurele aandoeningen van het schip, waarvan de zijwanden geleidelijk stromen.

De klokkentoren, van Romaanse oorsprong, wordt meerdere keren overgenomen, vooral aan het einde van de zeventiende eeuw, waar de belfortvloer wordt herbouwd en de gotische steun wordt vervangen door dorische pilasters. Ondanks deze interventies lijdt de kerk aan aanhoudende structurele problemen, verergerd door het ontbreken van onderhoud. In 1936 werd het monument gesloten voor gevaar in 2014 vanwege de geavanceerde verslechtering van de muren en gewelven. Een belangrijke restauratiecampagne, uitgevoerd tussen 2017 en 2019 met de steun van de staat, de regio Île-de-France en de beschermheren, maakt de heropening in 2020 mogelijk.

De architectuur van de kerk combineert dus vroeggotische elementen, zoals de vlakke bedzijde verlicht door een lancet baai, met Renaissance toevoegingen, waaronder de veranda naar composiet hoofdsteden en de noordkant naar de herampte ramen. De zijkapellen, gewelfde hondjes, frame een sober koor, terwijl het schip, ondanks zijn bescheiden afmetingen, biedt een ambitieuze hoogte. De structurele wanorde, gedeeltelijk opgelost tijdens recente restauraties, herinneren aan de technische en financiële uitdagingen waarmee kleine plattelands parochies worden geconfronteerd.

Het kerkmeubilair omvat geclassificeerde standbeelden, zoals een 17e eeuwse Maagd met Kind en een 18e eeuwse Sint Fiacre, evenals een neo-klassiek altaarstuk en een 19e eeuwse tabernakel. De klok, herschikt in 1896, draagt de naam van de oude klok van 1676, gezegend door Anne-Geneviève de Bourbon, hertogin van Longueville. Deze elementen illustreren het erfgoed en de historische rijkdom van dit monument, getuige van de artistieke en religieuze evoluties van het Franse Vexin.

Vandaag, de kerk, hoewel heropend voor het publiek, verwelkomt niet meer regelmatige Missen. Zijn behoud, gedragen door ASEL vereniging en de Erfgoedstichting, onderstreept de lokale gehechtheid aan deze plaats van herinnering, waar bijna negen eeuwen van architectonische, sociale en spirituele geschiedenis kruisen.

Externe links