Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Sint-Gervais-Saint-Protaiskerk van Jonzac en Charente

Charente

Sint-Gervais-Saint-Protaiskerk van Jonzac


    Jonzac

Tijdlijn

Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
700
800
…
1200
1300
…
1600
1700
1800
1900
2000
VIe–VIIe siècles
Merovingische begraafplaats
XIIe siècle
Bouw van het huidige gebouw
XVIe siècle
Zijlijnen toevoegen
1847–1854
Grote restauratie
2 juillet 2001
Registratie voor historische monumenten
2009
Archeologische vondsten
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Geregistreerde MH

Kerncijfers

Charlemagne - Keizer en legendarische figuur Onbewezen legende van de relikwieën van Saint Anthema.
Saint Anthème - Bisschop van Poitiers (VIIIe eeuw) Relikwieën zogenaamd gestort door Karel de Grote.
Louis XII - Koning van Frankrijk (r. 1498 Wapens zichtbaar op een zuidelijke uitlopers.
Léopold Maurel - Afdelingsarcheoloog Regie van de opgravingen 2009 op de binnenplaats.

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Gervais-Saint-Protaiskerk van Jonzac is een symbolisch monument van de romaanse architectuur van Saintonge, gelegen in het departement Charente-Maritime. Zijn gevel, typisch voor de twaalfde eeuw, kenmerkt zich door bovengelegde archeologieën, uitgehouwen hoofdsteden en een uniek detail in Saintonge: acht zuilen die door conische lantaarns beschutting menselijke gezichten. Deze elementen illustreren het meesterschap van de kunstenaars van de tijd en de originaliteit van hun kunst.

Volgens een lokale traditie, geïnspireerd door Pseudo-Turpin, legde Karel de Grote in deze kerk de relikwieën neer van Sint-Anthema, bisschop van Poitiers in de achtste eeuw, tijdens een passage in Saintonge. Hoewel deze legende nooit is geverifieerd, getuigt het van de al lang bestaande aard van de site, potentieel opgericht in de vroege Middeleeuwen. Archeologische opgravingen uitgevoerd op de binnenplaats in 2009 onthulde een Merovingische begraafplaats van de 6de 7de eeuw, die een oude bezetting van de plaats bevestigt.

In de 16e eeuw werd de kerk uitgebreid met de toevoeging van twee zijden, waarvan een de armen van Lodewijk XII droeg. De muren behouden nog steeds het stigma van de religieuze oorlogen, met sporen van arquebusades die doen denken aan de gewelddadige gevechten die de regio markeerden. Een grote restauratie, tussen 1847 en 1854, betrof de klokkentoren, gewelven en meubels. Het gebouw staat sinds 2001 bekend als historische monumenten, met behoud van het architectonisch en archeologisch erfgoed.

De opgravingen uit 2009, geleid door archeoloog Léopold Maurel, onthulden Merovingische funeraire objecten: juwelen (zoals een Argonde-achtige oorbel), wapens (lammen, scramasaxen), fibules en overblijfselen van gemineraliseerde weefsels. Deze ontdekkingen werpen licht op de begrafenis- en ambachtelijke praktijken van die tijd, en benadrukken het historische belang van het terrein ruim voor de bouw van de huidige kerk.

Externe links

Instellingen in de buurt