Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Gildard de Longusse, gelegen in Val-d'Oise, werd gebouwd vanaf het einde van de 12e eeuw onder de bescherming van de abdij van Saint-Germain-des-Prés, die sinds 918 eigenaar was. Het koor en kruis van de vroege Gotische transept werden eerst opgericht, maar het gebouw bleef onvoltooid, waarschijnlijk door de Honderdjarige Oorlog. De imposante afmetingen voor een dorp suggereren een onevenredige aanvankelijke ambitie, nooit gerealiseerd.

In de 16e eeuw werden de zijkapellen toegevoegd ter vervanging van de ontbrekende kruisbeelden van het transept: de noordelijke kapel, van flamboyante gotische stijl (circa 1520-1530), en de zuidelijke kapel, van renaissancestijl (midden zestiende eeuw). De klokkentoren, van opmerkelijke eenvoud, dateert uit dezelfde periode en lijkt voorlopig. De kerk werd geclassificeerd als een historisch monument in 1910 en beschadigd door een cycloon in 1917, waarvoor restauraties nodig waren onder leiding van Jules Formigé in de jaren dertig.

Het gebouw combineert een verscheidenheid aan architectonische invloeden: sekspartiete gewelven geïnspireerd door de basiliek van Larchant, hoofdsteden gesneden uit gestreepte bladeren of menselijke hoofden, en een flamboyante gewelf sleutel ingebed in het kruis van de transept. De veelhoekige nachtkastje, zeldzaam in de regio, en de afwezigheid van een westerse gevel (vervangen door een tijdelijke muur) benadrukken zijn atypisch karakter. De renaissance glas-in-loodramen, zoals die van Sint Gildard (midden XVI), en de geheime meubels (standbeelden, funeraire platen) verrijken het erfgoed.

Onder de Ancien Régime was de kerk afhankelijk van de abdij van Saint-Germain-des-Prés, die de parochiekerk tot priester benoemde en inkomsten beheerde. Longness, een koninklijk land, werd in 918 door Karel III de Eenvoudige aan de abdij gegeven in ruil voor gebeden voor zijn familie. De conflicten tussen de abdij en de parochiepriesters, vaak slecht betaald, worden bevestigd door de archieven. Na de Revolutie kwam de kerk onder het bisdom Versailles en vervolgens Pontoise in 1966.

Het interieur onthult een kruising van het imposante transept, gewelfd met quadripartiete kernkoppen, en een gewijzigd geslachtsdeel gewelfd koor, verlicht door eenvoudige lancetten. De zijkapellen, gewijd aan de Maagd, huis ingericht gewelf sleutels (bewerkstel met MA initialen, Renaissance zon). De basis van de klokkentoren, gewelfd met flamboyante kernkoppen, contrasteert met het onafgemaakte schip, bedekt met een schijnbare structuur. Buiten herinneren de steunpilaren en de gebeeldhouwde kornsteen Vexin kerken als Avernes.

Vandaag aangesloten bij de parochie van Avernes en Mariniers, verwelkomt de kerk slechts een paar jaarlijkse Missen. Het meubilair omvat standbeelden (Vierge à l'Enfant XIVe-XVIe, Saint Sebastian XVIIIe), funeraire platen (XVIe-XVIIe) en een klok van 1733. Opvolgingsrestauraties, vooral na 1917, behouden deze complexe getuigenis van de religieuze en architectonische geschiedenis van de Franse Vexin.

Externe links