Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Jacques de Bergerac vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw, gesticht door de monniken van de abdij van Saint-Florent de Saumur geïnstalleerd op de priorij van Saint-Martin. Een eerste kapel, genoemd in 1088 in een bubbel van paus Urban II, werd in 1345 door de Engelsen verwoest na de slag bij Bergerac. Het werd in 1377 herbouwd tot een eedplaats voor de consuls van de stad, in aanwezigheid van de agent Bertrand Duguesclin.

In de 16e eeuw werd de kerk uitgebreid met een nieuwe klokkentoren en een koor, maar de oorlogen van de religie verwoestte het in 1553: alleen de toren verzette zich, zijn stenen gebruikt om wallen op te richten. In 1620 kocht hij de ruïnes voor gedeeltelijke wederopbouw, versneld door het bezoek van Lodewijk XIII in 1621. De stadsmuren werden vervolgens gesloopt en de kerk verscheen in 1685 dankzij de donaties van Lodewijk XIV, Prior Jean Duffau en Consuls.

De gevels en poorten, daterend uit de zeventiende tot achttiende eeuw, voltooien het gebouw, terwijl de decoraties en gewelven werden toegevoegd in 1870. Tijdens de Revolutie werd de kerk gesloten en zijn aanbidding verboden. In de 19e eeuw herbergde het een Cavaillé-Coll-orgel (1877), geclassificeerd als historisch monument in 1993. In 1974 sloot hij zich aan bij de historische monumenten, het blijft een actieve plaats van aanbidding, met een zondagavondmis.

De geschiedenis van Bergerac weerspiegelt de religieuze en politieke omwentelingen: vernietiging tijdens de godsdienstoorlogen, wederopbouw onder het oude regime en aanpassingen aan liturgische evoluties (conciliatie van Vaticaanstad II in de jaren zeventig). Het gebouw, eigendom van de gemeente, combineert daarmee middeleeuws, klassiek en modern erfgoed, terwijl het de jacquary route naar Compostela markeert.

Externe links