De-acralisatie 1965 (≈ 1965)
Gesloten om te aanbidden.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De hele kerk (Box AB 23): bij beschikking van 24 april 2006
Kerncijfers
Jean Le Veneur - Kardinaal
Gewijde kerk in 1540.
Guillemot de Samaison - Architect Master Mason
Leidt de bouw in de 15e eeuw.
Jean Aubert - Bell-oprichter
Maak de grote klok in 1712.
Étienne Deville - Historie
Bestudeer de kerkruiten.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint Jacques de Lisieux, gelegen in Calvados in Normandië, is een symbool monument in gotische stijl. De bouw begon in 1448 op het terrein van een kapel vergroot in 1132, onder leiding van architect Guillemot de Samaison. Het werd in 1540 opgedragen door kardinaal Jean Le Veneur, na een project gefinancierd door lokale notabelen, wiens wapenschilden nog steeds de aartssleutels sieren. In de 19e eeuw was de parochie het meest bevolkte bisdom van Bayeux-Lissieux.
In 1910 werd de kerk ontheiligd na de fusie van de gemeenten Lisieux en Saint-Jacques. Gesloten om te aanbidden, het wordt een culturele plek open tijdens tentoonstellingen. De gotische architectuur onderscheidt zich door de afwezigheid van transept en een schuine gevel, met een koor op de begane grond en een verhoogde poort. Binnen, gekenmerkt door monocilindrische zuilen en glas-in-loodramen van 1501 tot heden, combineert elegantie en religieuze symboliek.
De oude glas-in-lood ramen, waarvan sommige scènes van de Apocalyps of wonderen van St James vertegenwoordigen, staan naast moderne post-Tweede Wereldoorlog creaties. De kerk herbergde ooit rijke meubels: Renaissance kraampjes, 15e eeuwse orgelwerk, en 18e eeuwse relikwieën. Zijn elf klokken voor de revolutie werden teruggebracht tot drie, waaronder een fondue in 1712 door Jean Aubert, een gerenommeerde oprichter van Lisieux.
De kerk van St. James is vandaag de dag eigendom van de commune en getuigt van de religieuze en artistieke geschiedenis van Lisieux. Zijn erfgoed, bestudeerd door historici als Étienne Deville voor zijn glas-in-lood ramen, trekt liefhebbers van architectuur en lokale geschiedenis. De archieven behouden nog steeds sporen van de broederschappen en middeleeuwse statuten, die het monument verbinden met het vroegere sociale leven.