Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Jean-Baptiste de Larbay, gelegen in de Landes in New Aquitaine, werd voor het eerst genoemd in 1273 in Engelse administratieve handelingen met betrekking tot Guyenne. De oprichting, beïnvloed door de aanwezigheid van de orde van Santiago de l'Épée-Rouge (opgericht in 1161 door Ferdinand II de León om pelgrims te beschermen tegen Compostela), maakt deel uit van een christelijke versterking tegen moslims in Spanje. De bestelling werkte in een plaatselijk ziekenhuis met onderdak en maaltijden voor reizigers, met bijgebouwen zoals de huizen van Saint John of Louma, uitgerust met grote collectieve schoorstenen. Het gebouw van de kerk, gereorganiseerd tijdens de bouw van de bouwplaats, onthult het ontbreken van voorafgaande studie: de oorspronkelijke zuidelijke ingang werd verlaten naar een westelijke poort versierd met bladerhoofdsteden.

In de 13e eeuw werd voor de poort een klokkentoren geplaatst om de klokken te huisvesten en het gebouw tegen het weer te beschermen. Zijn enorme architectuur, doorboord door struiken, versterkt ook het gevoel van veiligheid van de gelovigen. Aan het begin van de 16e eeuw werd een noordelijke onderpand toegevoegd aan het schip, wat leidde tot een versterking van de muren, een reorganisatie van het dak, en de toevoeging van dogid gewelven ondersteund door uitlopers. Deze werken, tegenwoordig zichtbaar, maskerden de oude delen niet en boden een gestratificeerd getuigenis van de geschiedenis van het gebouw. In 1569, tijdens de godsdienstoorlogen, werd de kerk afgebrand en vernietigde haar klokkentoren; Het schip werd vervolgens afgedekt door een dak met een overvloeiende helling, ondersteund door houten krukken.

De muurschilderingen, gemaakt aan het begin van de zeventiende eeuw (dateren 1603 en 1610), versieren de zuidelijke muur van het schip en het plafond van het heiligdom. Verdwenen onder coatings in latere reparaties, werden ze herontdekt en hersteld in de 21e eeuw. Hun symbolische motieven, zoals rode kruisen verbonden aan de orde van Santiago, vragen zich nog steeds af: sommige scènes verzetten zich tegen hemelse figuren tegen verontrustende schepselen, die misschien de strijd tussen spirituele kennis en onwetendheid oproepen. Deze fresco's, met een naïef wetsvoorstel, doen vragen rijzen over hun auteurs bevestigde artiesten, amateurs, of zelfs kinderen en hun exacte betekenis.

De exterieur architectuur behoudt romaanse elementen op de abside, zoals ramen versierd met geknulde archibots, colonnes en plantaardige hoofdsteden (palmettes, dennenappels). Deze details, hoewel waarschijnlijk dateren uit het midden van de 12e eeuw, presenteren archaïsche technieken (bevelgrootte, verdraaide astralen), overlevingen van oudere tradities. Binnen, de poort van de toren, vierkante en gewelfde d'ogiven, leidt naar het schip door een monumentale poort naar gesneden hoofdsteden. De marmeren benigner en altaar komen van de oude kerk van Mugron, terwijl een 7,50 m polychrome baldaquin, die door engelen die een trinitaire zon vormen, domineert het koor.

De kerk, die in 1970 een historisch monument werd, illustreert de middeleeuwse en moderne architectonische transformaties, gekoppeld aan zijn rol als jacquariaans podium. De opeenvolgende toevoegingen aan de sacristie (1720), pre-porch (19e eeuw) of verplaatste trap weerspiegelen de aanpassing aan liturgische en gemeenschapsbehoeften. De eiken tegels van de veranda (1866) en de leien van de klokkentoren getuigen ook van de lokale knowhow. Vandaag de dag, raadselachtige fresco's en romaanse structuren maken het een belangrijke site voor het begrijpen van landelijke religieuze kunst en bedevaart netwerken in Gascony.

Externe links