Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Jean-Baptiste kerk van Soultzbach-les-Bains, gelegen in de Bovenrijn (Groot-Oosten), is een monument waarvan de oorsprong dateert uit ten minste de veertiende eeuw. Zijn koor, het oudste deel, dateert uit deze periode en werd gefinancierd door de familie van Hattstatt, lokale heren sinds de dertiende eeuw. Het wapen van deze familie, gesneden in de apsis, getuigt van hun betrokkenheid. Het gotische koor beschikt over karakteristieke kernkoppen en vullingen, evenals een vierpartijenkluis versierd met een sleutel die het Paschal Lamb vertegenwoordigt.

Aan het begin van de zestiende eeuw (circa 1514) onderging de kerk een restauratie gefinancierd door Jacques de Hattstatt, waaronder waarschijnlijk de toevoeging van een zuidelijke sacristie als seigneuriale begrafeniskapel. Het middeleeuwse schip, oorspronkelijk lager dan het koor, werd herbouwd in 1738 vanwege zijn delabrische staat, onder leiding van metselaar Matthias Wittwer en architect Martin Moll. Dit schip werd in 1832 uitgebreid met twee spanwijdten, volgens de plannen van architect Jean-Benjamin Kühlmann, om te reageren op de groei van de katholieke gemeenschap.

De neo-Romeinse verandatoren, een mijlpaal van het huidige gebouw, werd toegevoegd in 1898 volgens plannen van Georges Bloch, colmariaanse architect. De financiering kwam van de verkoop van het altaarstuk van de kapel van Saint-Michel in 1882. De kerk, beschadigd in 1940 door de explosie van een munitiedepot, werd in 1941 gerestaureerd door Robert Gall en Léon Kempf. Sinds 1934 werd het monument een historisch monument (voor zijn koor, tent en begrafenismonumenten) en was het onderwerp van grote restauratiecampagnes, met name tussen 1977 en 1985, waaronder de bekleding van het koor en de restauratie van de begrafenisliter.

De architectuur van de kerk combineert verschillende stijlen: het gotische koor met baaien versierd met trilobes en quadrilobes, het rechthoekige schip met ramen in het midden, en de veelhoekige gepijlde veranda toren bedekt met leien. Binnen getuigen de stompe setting van het schip en de gesneden caps van de apsis (harde maskers, baardgezicht) van zijn rijke artistieke erfgoed. De sacristie, aan beide zijden van het koor, onderging verschillende transformaties, waaronder de bekering van de seigneurkapel tot de belangrijkste sacristie aan het einde van de 19e eeuw.

Het gebouw, eigendom van de gemeente, illustreert de architectonische en religieuze evolutie van de Elzas, gekenmerkt door de invloed van seigneuriale families zoals de Hattstatt en opeenvolgende aanpassingen aan liturgische en demografische behoeften. Zijn inscriptie in historische monumenten onderstreept zijn erfgoed waarde, zowel voor zijn architectuur als voor zijn meubels, met inbegrip van middeleeuwse begrafenis elementen nu verspreid in het schip.

Externe links