Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Jean-Baptiste de La Selle-en-Luitré, gelegen in het departement Ille-et-Vilaine in Bretagne, dateert voornamelijk uit de 2e helft van de 15e eeuw, hoewel het schip sporen van een vroeger Romaans apparaat behoudt. Het gebouw, aangepast in de 16e en 17e eeuw, onderging grote restauraties in het begin van de 19e eeuw (concordarische periode), terwijl zijn westelijke massief en klokkentoren werden volledig herbouwd in 1957. Sinds 5 november 1926 is het een historisch monument en onderscheidt het zich door de driehoekige begraafplaats en de dubbelvliegende noordelijke poort met uitzicht op de Couesnonvallei.

In de kerk bevinden zich uitzonderlijke religieuze meubels, waaronder drie 17e-eeuwse altaarstukken toegeschreven aan de Lavallois-architect François Langlois (1686 Deze werken, kenmerkend voor de contrareformatie, werden voltooid in de 19e eeuw om revolutionaire vernietigingen te overwinnen. Onder hen, het altaarstuk van het hoge altaar, geclassificeerd, vertoont standbeelden van heiligen, een gouden tabernakel en een schilderij van de Drie-eenheid door Guillaume Gobert, een vurige schilder. De glas-in-loodramen, gemaakt tussen 1878 en 1922 door Gesta (Toulouse), Alleaume (Laval) en Jean Klein (Rennes), illustreren bijbelse scènes en Marian verschijningen.

De parochie van La Selle-en-Luitré, opgericht in 1803 na een truve van Luitré, was historisch afhankelijk van het bisdom Rennes. De kerk, van bescheiden afmetingen, weerspiegelt de lokale geschiedenis, met elementen zoals een achthoekige kolom van de 15e eeuw, panelen van 1658, en een enorme waterspuwer. De huidige betonnen campanile heeft sinds 1957 een middeleeuwse belfort vervangen en herbergt twee klokken, waarvan er één in 2019 gerestaureerd is. Het gebouw, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een architectonische en artistieke getuigenis van het landelijke Bretagne.

De secundaire retables, zoals die van Notre-Dame-de-Bon-Secours (1687) of Saint Pierre (gereorganiseerd in 1873.74 door de lokale timmerman Jean-Marie Groussard), combineren barokke en neoklassieke stijlen. Groussard heeft ook in 1878 een niche voor het Heilig Hart en gouden koperen dooppanelen gekerfd. Deze groepen, geclassificeerd of geregistreerd, benadrukken de centrale rol van de kerk in het religieuze en gemeenschapsleven, van de middeleeuwen tot de hedendaagse tijd.

De inscriptie van historische monumenten in 1926 bewaarde unieke elementen, zoals de 19e en 20e eeuwse glasramen (gedeeltelijk ingeschreven in 1990) of de drie retables van de Grote Eeuw, gerestaureerd in 2007 door de Kapel Workshops. De kerk, nu verbonden aan de parochie van Saint-Gilles de Mué (dean van Fougères), belichaamt zowel het middeleeuwse Bretonse erfgoed als de postconcordarische liturgische evoluties.

Externe links