Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Jean de Montmartre kerk, gebouwd tussen 1894 en 1904 door de architect Anatole de Baudot, reageerde op de bevolkingsgroei van Montmartre, waar de Saint-Pierre kerk niet meer voldoende was. Innovatief, het maakt gebruik van versterkt cement, een baanbrekend proces ontwikkeld met ingenieur Paul Cottancin, waardoor ultra-dunne muren en pijlers. Deze technische keuze, die wordt betwist wegens de niet-naleving van de regels voor de ruimtelijke ordening, leidde bijna tot de sloop ervan. Baudot en de pastoor Sobeaux demonstreerden zijn kracht door structurele elementen in de kerktuin te herbouwen en zo de vernietiging ervan te vermijden. De werkzaamheden werden in 1902 hervat en in 1904 voltooid.

De kerk combineert moderniteit en traditie: de versterkte betonnen structuur (voorloper van gewapend beton) is gekleed in bakstenen en keramiek (ontvlamde zandstenen, gepastilleerd) in een art nouveau stijl. Binnen doen de gewelven denken aan gotische aderen, terwijl fresco's, glas-in-lood ramen (48 waarvan de Litanias van de Maagd) en sculpturen (zoals de tympanum van Pierre Roche) sieren. De glas-in-loodramen, getekend door Jac Galland na tekeningen van Ernest-Pascal Blanchard, en het Cavaillé-Coll-orgel (overgedragen in 1910) benadrukken zijn artistieke erfgoed. Gerangschikt een historisch monument in 2014, het belichaamt een architectonische overgang tussen de 19e en 20e eeuw.

Het orgel, gebouwd door Cavaillé-Coll in 1875 voor Lyon, werd hier in 1910 geïnstalleerd en meerdere malen uitgebreid (1921, 1931, 1934). De stad werd in 2009 door Yves Fossaert gerestaureerd. De kerk herbergt ook een dooptank gemaakt in 2007 door de beeldhouwer Gudji, mengen steen, smeedijzer en zilver. Zijn geschiedenis weerspiegelt de technische en artistieke uitdagingen van zijn tijd, tussen materiële innovatie en religieus erfgoed.

De gevel, versierd met keramiek door Alexander Bigot, en de fresco's gerestaureerd in 1964 door Jordi Bonàs, completeren dit erfgoed. Het gebouw, bereikbaar door het metrostation Abbesses, blijft een unieke getuigenis van de Art Nouveau religieuze en de constructieve brutaliteit van de vroege twintigste eeuw. Zijn rangschikking in 2014 besteedt zijn historische en architectonische belang, tussen opnieuw bezocht middeleeuws erfgoed en technische avant-garde.

Externe links