Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Jean kerk van Saint-Ciers-de-Canesse, gelegen in het departement Gironde in Nouvelle-Aquitaine, heeft architectonische elementen die kenmerkend zijn voor twee verschillende periodes. De funderingen van de klokkentoren, gelegen op de noordwestelijke hoek, dateren uit de 14e eeuw. Deze klokkentoren rust op een gewelfde baai in koepel op hangers, terwijl het bed, rechthoekig van vorm, is gewelfde dogiven. Deze details getuigen van een zorgvuldige middeleeuwse constructie, typisch voor de landelijke kerken van de regio op dit moment.

De gevel van de kerk opent met een deur in vlecht, een iconische 16e eeuwse sierstijl, die de architectonische evoluties van de Renaissance weerspiegelt. Het schip, daarentegen, onderging latere veranderingen, hoewel de bronnen niet hun exacte aard of datum. Het gehele gebouw werd ingeschreven in de Historische Monumenten in opdracht van 21 november 1925, met nadruk op zijn erfgoed belang.

Het monument illustreert zo de evolutie van bouwtechnieken tussen de Middeleeuwen en de Renaissance in Aquitaine. De klokkentoren, die primitieve gotische elementen en de renaissancedeur combineert, maakt het tot een hybride architectonische getuige. De ligging van de kerk, in het hart van het dorp Saint-Ciers-de-Canesse, suggereert zijn centrale rol in de gemeenschap en het religieuze leven van het dorp, van de veertiende eeuw tot de huidige dag.

Beschikbare bronnen, waaronder de Merimée en Monumentum basis, bevestigen dat de kerk behoort tot de gemeente. De stand van zaken en de openheid voor het publiek zijn echter niet gedetailleerd in de geraadpleegde documenten. De nauwkeurigheid van de geografische ligging wordt als "a priori bevredigend" geschat, met een bij benadering adres in Le Bourg 159.

Het departement Gironde, waar Saint-Ciers-de-Canesse zich bevindt, was in de middeleeuwen en moderne tijd een regio gekenmerkt door welvarende landbouw, vooral wijnbouw, en dynamische handel dankzij de nabijheid van Bordeaux. Parochiekerken, net als Sint-Johannes, speelden een belangrijke sociale rol, dienden als een plaats van samenkomst, van aanbidding, en soms onderdak in tijden van moeilijkheden. Hun architectuur weerspiegelde vaak lokale artistieke middelen en invloeden.

Ten slotte heeft de inscriptie van de kerk als historisch monument in 1925 bijgedragen aan het behoud van dit erfgoed, hoewel details van eventuele bijkomende restauraties of beschermingen niet worden vermeld in de huidige bronnen. De Creative Commons licentie in verband met de foto van het monument geeft een hedendaagse interesse in de waarde en culturele verspreiding.

Externe links