Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Julien-et-Sainte-Basilisse d'Azille, gelegen in het departement Aude in de regio Occitanie, werd gebouwd in de veertiende eeuw, waarschijnlijk in de eerste helft. De eerste schriftelijke vermelding van het gebouw dateert uit 1351, waardoor het een recente constructie tijdens de verwoestende passage van de Zwarte Prins in 1355, tijdens zijn rit in Languedoc. De gotische Languedoc architectuur, typisch voor de regio, onderscheidt zich door zijn soberheid en robuustheid, met lokale stenen muren en massieve uitlopers.

Het gebouw wordt gekenmerkt door een grote vierkante klokkentoren, gelegen in het westen, en een unieke schip van 18 meter lang, geflankeerd door zijkapellen geïntegreerd tussen de uitlopers. Een 15e eeuwse veranda, op het zuiden gericht om de ingang van de noordwind (cers) te beschermen, completeert het geheel. Binnen bestaat het schip uit drie gebogen baaien van kernkoppen, terwijl het smallere bed bestaat uit een rechte span en een zevenzijdige apsis, beide gewelfd. De sleutelsteen van de apsis, gesneden door Saint Claire, suggereert een reconstructie na 1361, het jaar van de oprichting van het klooster van de nabijgelegen Clares.

Het kerkmeubilair, voornamelijk uit de 18e eeuw, bevat opmerkelijke elementen zoals een polychrome beeld van de Maagd met Kind uit de 14e eeuw, marmeren doopvont uit Caunes, en fresco's uit Pauthe daterend uit 1874. Onder de oudste stukken bevinden zich een processiekruis en een schilderij uit 1688 dat een Afdaling van het Kruis vertegenwoordigt. De kerk herbergde ook een beeld van Christus in smeedijzer, oorspronkelijk geplaatst op de Place de la Mission, voormalig land van het klooster van de Clares.

Azille had tot 1790 twee parochiekerken: Saint-Julien-et-Sainte-Basilisse en Saint-André (XI eeuw). De eerste, recenter en groter, diende twee derde van de bevolking in 1709, met een parochiepriester, aartspriester en twee dominees. In 1912 werd een historisch monument opgericht, dat getuigt van de architectonische en religieuze evolutie van de middeleeuwse Languedoc, gekenmerkt door Syrische invloeden door de cultus van haar beschermheiligen, Julien l'Hospitalier (martelaar in 313) en Basilisse, wiens toewijding zich vroeg in het Westen verspreidde.

De beschermheiligen van de kerk, Julien en Basilisse, uit Syrië, leefden in de derde en vierde eeuw. Julien, bijgenaamd de ziekenhuishouder voor zijn liefdadigheid, werd in 313 gemarteld. Hun in Europa populaire sekte verklaart de toewijding van deze kerk, die plunderingen en politieke omwentelingen overleefde, zoals de Franse Revolutie. Vandaag de dag blijft het gebouw een bewaard gebleven voorbeeld van de zuidelijke gotische, met schaalbare patronen (langwerpige kernkoppen, bladerhoofden) en een eerste plan met inbegrip van de zijkapellen, gebouwd van oost naar west.

Externe links