Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De St. Lawrence kerk van Magalas, gelegen in de Hérault, vindt zijn oorsprong in een oude plaats van aanbidding waarschijnlijk Romeinse dan wisigoth. De Romaanse bouw begon in de tweede helft van de 12e eeuw, aanvankelijk als kapel van het Castrum van Magalas, genoemd al in 1134 in de cartulars van Béziers en van Aniane. Het werd de parochiekerk in 1270, afhankelijk van het hoofdstuk van de kathedraal van Saint-Nazaire de Béziers. Zijn geschiedenis wordt gekenmerkt door branden (zoals die van 1649 die sacristie vernietigen) en transformaties in de 15e, 17e en 19e eeuw, die zijn architectonische en gemeenschapsevolutie weerspiegelen.

Het monument won een onverwachte bekendheid in 1967 als de setting van de film Le Petit Baigneur van Robert Dhéry, dankzij zijn vervallen staat en vriendschap tussen de regisseur en de curé Lucien Larroudé. Hoewel de legende haar restauratie toeschreef aan het filmen, werd deze (1972/1974) gefinancierd door gemeentelijke leningen, overheidssubsidies en een symbolische donatie van 10.000 frank. De werken hadden betrekking op het gebarsten koor, de preekstoel van de waarheid, de glas-in-lood ramen (door kunstenaar Millon), en de installatie van moderne apparatuur (verwarming, geluid).

Gedeeltelijk geclassificeerd in 1939 (poeder en houten deur), dan volledig in 1984, de kerk onthult een hybride architectuur: Romaanse gevel in schelp kalksteen, poort naar u, en unieke 12e eeuwse schip met gotische kapellen. Zijn gesneden details (sirenes, klauwen) en zijn funeraire stenen (inclusief een datum van 1180) getuigen van zijn middeleeuwse verleden. De oorspronkelijke begraafplaats rond het gebouw werd verplaatst in de 16e eeuw, waardoor ruimte voor het huidige openbare plein.

De film anecdote benadrukt de houten preekstoel van waarheid, ter vervanging van de originele steen (beschreven in 1825 als versierd met sculpturen). De film maakte ook gebruik van lokale extra's, en ouderen herinneren zich schietpartijen met Louis de Funès en Michel Galabru. Ondanks zijn roem blijft de kerk een symbool van het Occitaanse landelijke erfgoed, het mengen van religieuze geschiedenis, evolutionaire architectuur en populaire cultuur.

Externe links