Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Laurent des Arques, gebouwd tussen 1120 en 1180, is een symbolisch voorbeeld van Quebec Romaanse kunst. Aanvankelijk afhankelijk van de abdij van Marcilhac, werd het in 1233 bevestigd als bezit van deze abdij, voordat het in 1286 werd uitgewisseld met de bisschop van Cahors. De architectuur omvat een uniek schip, een transept met absidiolen, en een rechthoekige crypte gebogen in wieg.

Tijdens de Honderdjarige Oorlog (1345) werd de kerk geplunderd door Filippus van Johannes, een huurling in dienst van de koning van Engeland, en vervolgens verwoest door de zwarte pest (1348). Geruïneerd, bleef alleen zijn apsis staan tot de 15e eeuw, toen bisschop Antoine d'Alamand van La Rochechinard gedeeltelijke restauraties ondernam en zijn wapens toevoegde aan een console van het koor. Het gebouw werd vervolgens parochie, geleidelijk vervangen van de nabijgelegen Sint Martin kerk.

In de 16e eeuw, de oorlogen van de religie opnieuw beschadigde de site: de protestanten van Duras verwoestte het in 1561 en 1622. In de 18e eeuw, ondanks verzoeken om sloop vanwege zijn toestand, kozen parochianen ervoor om het te herstellen tussen 1803 en 1819, hergebruikt Saint Martin's materialen. Een belangrijke uitbreiding vond plaats in 1879, met de toevoeging van een neoRomeinse schip en een verdieping in de klokkentoren, onder leiding van de departementale architect.

De kerk werd in 1952 als historisch monument geregisseerd en profiteerde van twee restauratiecampagnes (1963/1968/1973) onder leiding van Pierre Prunet, hoofdarchitect van de historische monumenten. Deze werken consolideerden de kluizen, de crypte en het bed, terwijl het verwijderen van twee niveaus van de klokkentoren. Vandaag herbergt het gebouw twee grote werken van Ossip Zadkine: een Christus op een abalone kruis (over de gevel) en een Pieta (in de crypte).

Zijn geschiedenis weerspiegelt regionale tumults, van feodale conflicten tot de godsdienstoorlogen, tot moderne restauraties. De kerk illustreert ook de evolutie van religieuze gebruiken, van Benedictijnse priorij tot parochiekerk, met behoud van originele romaanse elementen zoals de archeologie in het midden van de cirkel en de gesneden hoofdsteden.

Externe links