Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint Louis de Grenay kerk werd gebouwd door de Bethune Mine Company na de Eerste Wereldoorlog ter vervanging van de oude kerk verwoest door Duitse schelpen in 1914-1918. Ontworpen door architect Gustave Umbdenstock tussen 1918 en 1925 combineert het neo-Romeinse en Art Deco stijlen, met een bakstenen structuur en stenen corbels. De oorspronkelijke klokkentoren, bedreigd met ruïne, werd in 2008 vervangen door een gestileerde replica in de vorm van een kleine lamp, terwijl het dak werd gerenoveerd in leisteen in 2010.

Het interieur van de kerk wordt gekenmerkt door opmerkelijke artistieke werken: de glas-in-lood ramen en het kruispad in mozaïeken zijn het werk van de schilder-glas Auguste Labouret, terwijl de fresco's en interieurdecoraties werden gemaakt door Léon Rudnicki. De hoofdsteden en de monumentale preekstoel zijn ondertekend door de beeldhouwer Font-Robert. Onder de overige glas-in-loodramen vertegenwoordigen negen het leven van de heilige Barbe, patroonheilige van de mijnwerkers, terwijl de anderen door een vorige priester werden verwijderd.

In 1925 werd de Sint-Louiskerk in 2009 als historisch monument opgenomen en in 2012 als werelderfgoed van UNESCO opgenomen als onderdeel van het mijnbekken Nord-Pas-de-Calais (terrein 84). Het is nu afhankelijk van de parochie van de heilige Vincent de Paul de Bully-en-Gohelle en de diocesane vereniging van Arras. Zijn regionale veranda, overdonderd door een standbeeld van de Maagd tot het Kind, en het Latijnse kruisplan maken het tot een belangrijke architectonische en historische getuigenis van het mijnleven.

Externe links