Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Malo de Dinan vindt zijn oorsprong in een priorij gesticht in 1066 door Olivier, burggraaf van Dinan, en in 1108 naar de abdij van Marmoutier. De eerste kerk, gelegen buiten de wallen, werd vernietigd in 1488 op bevel van hertog Francis II om te voorkomen dat het diende als steun voor het Franse leger tijdens het beleg van de stad. Deze vernietiging maakt deel uit van de oorlog van Bretagne (1465-1491), tussen de aanhangers van de hertog en die van de koning van Frankrijk.

Na de overgave van Dinan in augustus 1488, herleeft Johannes II van Rohan, een bondgenoot van Frankrijk en nieuwe gouverneur van de stad, het project van de wederopbouw intramurale. Mede gefinancierd door hem en de lokale gemeenschap, wordt de nieuwe kerk opgevat als een symbool van de macht: haar wapens zijn er gesneden, en het voorziet in de begrafenis. De eerste steen werd gelegd in mei 1490, met materialen teruggevonden uit de oude kerk en graniet van Querignan. Het meester-d'oeuvre Guillaume Juhel leidde de werken, die zich snel ontwikkelden: het koor werd vanaf 1491 bedekt met rieten.

Het goedgekeurde plan, met veelhoekig bed met drie stralende kapellen, is geïnspireerd op de Beaumanoir stijl, zeldzaam in Bretagne waar vlakke bedden domineren. Deze keuze zou de invloed kunnen weerspiegelen van Johannes II van Rohan, wiens andere Bretonse bezittingen (zoals Notre-Dame de Quelven) soortgelijke bedden hebben. In 1505 ging Meester-metselaar Jehan Lemaître naar Coutances om de kerk van Petrus te inspireren, wat het ontwerp van de bovenste delen van het koor beïnvloedde. Het werk wordt voortgezet dankzij de schenkingen van hertogin Anne en koning Lodewijk XII, waardoor het koor, de transept en het centrale schip van het schip rond 1517 voltooid kunnen worden.

Religie oorlogen en politieke conflicten opgeschort werk in de 16e eeuw. De noordelijke kapellen werden pas in 1549 gebouwd, zoals blijkt uit een inscriptie. In 1597 beschadigde een explosie in de toren van Saint-Julien de kerk, al verzwakt door gebrek aan geld. De nobele families investeerden de kapellen, richtten daar vuur en wapenschild op, voordat ze tijdens de revolutie werden gehamerd. De kerk, omgetoverd tot een graanhal, stallen en barakken, verslechterde sterk: een gebroken dak, gebroken ramen, en de vernietiging van het mausoleum van Raoul Marot des Alleux in 1795.

In de 19e eeuw werd de kerk gerestaureerd tot aanbidding in 1803, maar de toestand vereist reparaties geschat op 10.000 frank. Na decennia van debat werd er een ambitieuze wederopbouw gestart tussen 1855 en 1865: het schip werd voltooid volgens originele plannen, met 15e eeuwse fundamenten en 16e eeuwse kolommen. Architecten Alphonse Guépin en Charles Aubry respecteren de flamboyante gotische stijl en voegen neogotische elementen toe. De kerk werd genoemd als een historisch monument in 1907, met erkenning van de architectonische waarde en turbulente geschiedenis.

Het 76,50 m lange gebouw illustreert de overgang tussen flamboyante gotiek en renaissance, met een veelhoekige bed uniek in Bretagne. Het interieur behoudt gekerfde aartssleutels (waaronder een die de zeven hoofdzonden vertegenwoordigt, misschien een toespeling op het conflict tussen Johannes II van Rohan en de hertog van Bretagne), een open werk triforium, en kapellen versierd met granieten altaarstukken. Buiten maken de gevels van de kapellen, versierd met pinnacles en gargoyles, en de glas-in-lood ramen van de 19e en 20e eeuw dit uitzonderlijke erfgoed compleet.

Externe links