Kerk van Saint Martin van Borey en Haute-Saône

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Martin kerk van Borey, gebouwd in de achttiende eeuw volgens de canons van de klassieke stijl, belichaamt de golf van de wederopbouw van religieuze gebouwen in Franche-Comté na de gehechtheid aan Frankrijk in 1678. Het vervangt een 12e eeuwse kerk, afhankelijk van de abdij van Marast, waarvan weinig sporen blijven, met uitzondering van een kapel gewijd aan Saint Catherine, de begraafplaats van de heren van Borrey. Een gesneden hoofd, een mogelijk overblijfsel van de vroege bouw, wordt nu in een muur van het dorp geplaatst.

De wederopbouw van de kerk, die in 1779 werd gestart, werd mogelijk gemaakt door een order van Colbert (1669) die de exploitatie van lokale bossen mogelijk maakte om openbare gebouwen te financieren. Curés Ferdinand Alix (oom en neef) hield toezicht op het werk, waarbij het ontwerp werd toevertrouwd aan de Dolois architect Anatole Amoudru, auteur van meer dan 60 kerken in Franche-Comté. De steen werd gewonnen uit een open groeve in het bos van de Newet, en het gebouw werd in 1781 ingewijd door bisschop Claude-Ignace Franchet de Rans.

De kerk, van klassiek design, onderscheidt zich door zijn bollen dakklokkentoren, typisch voor de regio, en huizen 19e eeuws houtwerk ontworpen door Christophe Colard. Zijn schatten omvatten schilderijen van Johann Melchior Wyrsch, oprichter van de Besançon School of Painting, evenals grafstenen van lokale adellijke families, zoals de Tranchant de La Verne. Twee klokken, waarvan er een werd herschikt in 1848, nog steeds animeren de klokkentoren, ondanks het verlies van een klok in 1794 voor revolutionaire behoeften.

De site, gelegen op een oude route tussen Vallerois-le-Bois en Montjustin, getuigt van een eeuwenoude christelijke bezetting, misschien daterend uit de Merovingische periode, zoals voorgesteld door de titel gewijd aan St Martin. Een paleo-christelijke kerk ontdekt in Chassey-les-Montbozon, op 12 km afstand, bevestigt de aanwezigheid van christelijke gemeenschappen al in de vijfde eeuw. Het huidige gebouw, gerestaureerd in de jaren zeventig, blijft een symbool van geloof en lokale geschiedenis.

De archieven vermelden de diefstal van de relikwieën van het Heilige Kruis in 1785, geauthenticeerd door een brief van de bisschop van Porphyra. Deze relikwieën, nu vermist, herinneren zich het spirituele belang van de plaats. De 19e eeuwse glasramen, ondertekend door Joseph Beyer, en de altaarstukken van de zijkapellen, gewijd aan de Maagd en Sint Barbe, completeren dit artistieke en religieuze erfgoed.

Externe links