Eerste bouw XIIe siècle (≈ 1250)
Origineel Romaans gebouw met schip en koor.
XVIIe siècle
Gedeeltelijke reconstructie
Gedeeltelijke reconstructie XVIIe siècle (≈ 1750)
Gezicht en eerste spanwijdte opnieuw.
17 ou XVIIIe siècle
Herschikking van de klokkentoren
Herschikking van de klokkentoren 17 ou XVIIIe siècle (≈ 1850)
Herbouwde vierkante bel.
19 mars 1990
Historisch monument
Historisch monument 19 mars 1990 (≈ 1990)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (Box B 190): Beschikking van 19 maart 1990
Oorsprong en geschiedenis
De Saint-Martin kerk van Saint-Martin-de-Juillers is een rooms-katholieke kerk gebouwd in de 12e eeuw. Gelegen in het departement Charente-Maritime, in New Aquitaine, presenteert het een eenvoudig plan met een schip van drie spanten zonder zijden. De smallere spanwijdte onder een klokkentoren leidt naar een afgerond koor in cul-de-four, typisch voor de regionale romaanse architectuur.
De gevel en de eerste spanwijdte van het schip werden herbouwd in de zeventiende eeuw, terwijl de vierkante klokkentoren lijkt te dateren uit de zeventiende of achttiende eeuw. Binnen is het schip bedekt met een schijnbare structuur, kenmerkend voor de landelijke kerken van deze periode. Het gebouw werd geclassificeerd als een historisch monument in opdracht van 19 maart 1990, met erkenning van zijn erfgoed waarde.
De kerk illustreert de lokale architectonische evolutie, waarbij originele Romaanse elementen (nave, koor) met latere toevoegingen (clocher, gevel) worden gemengd. De bescheiden structuur weerspiegelt haar rol als ereplaats voor een landelijke gemeenschap, zonder weelderige ornamenten maar met een functionaliteit aangepast aan de liturgische behoeften van de tijd.
De ligging van de kerk aan de Rue du Château 15 in Saint-Martin-de-Juillers en haar status als gemeenschappelijk eigendom onderstrepen haar verankering in het lokale erfgoed. Beschikbare bronnen (Mérimée, Monumentum) bevestigen het historische belang ervan, hoewel details over het gebruik in het verleden of mogelijke latere wijzigingen beperkt blijven.
De classificatie van 1990 hield dit voorbeeld van landelijke religieuze architectuur, waar romaanse eenvoud en aanpassingen van de moderne tijd combineren. De afwezigheid van lage kanten en de zichtbare structuur herinneren aan de technische en economische beperkingen van de kleine middeleeuwse parochies, terwijl het aanbieden van een materiële getuigenis van lokale vroomheid door de eeuwen heen.
De beschikbare gegevens vermelden geen specifieke sponsors of belangrijke gebeurtenissen in verband met het gebouw, maar het onderhoud ervan totdat het hedendaagse tijdperk getuigt van zijn voortdurende rol in het gemeenschapsleven, van de Middeleeuwen tot zijn recente classificatie als historisch monument.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen