Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint Martin de Villamée kerk, gelegen in het dorp van deze stad van Ille-et-Vilaine, is een middeleeuws gebouw gebouwd voornamelijk in de 15e eeuw. Het wordt gekenmerkt door een Latijns kruisplan, een semi-circular bed en een klokkentoren in de vorm van een campagnile pierced arcades in het midden van de hanger. Het gebouw, gebouwd in granieten balgen met gesneden stenen elementen voor de westelijke gevel en de klokkentoren, behoudt sporen van zijn Romaanse oorsprong, hoewel de huidige structuur dateert voornamelijk uit de eerste helft van de 15e eeuw. De kerk wordt omringd door een parochiekerk, waaronder een begraafplaats en een monumentale poort, typisch voor Bretonse erfgoed.

De geschiedenis van de kerk is verbonden met de abdij van Mont-Saint-Michel, die aan het einde van de 10e eeuw het grondgebied van Villamée ontving en daar een priorij stichtte. Het huidige gebouw, waarschijnlijk gebouwd op de resten van een ouder gebouw, onderging wijzigingen in de 16e en 19e eeuw, waaronder de uitbreiding van de sacristie in 1856. Een brand in 1915 beschadigde het interieur, met name het vernietigen van 16e eeuwse muurschilderingen ontdekt in 1910. De kerk en de begraafplaats poort zijn geclassificeerd als historische monumenten sinds 5 november 1926, het benadrukken van hun erfgoed waarde.

Architectureel gezien heeft de kerk van Sint-Martin opmerkelijke kenmerken, zoals de drielobbige baaien van de zuidelijke gevel, de gevels van de noordelijke kapellen die door kruisen worden overreden, en een granieten veranda voor de ingang. Binnen is het schip bedekt met een paneel, en een granieten arcade scheidt het schip van het koor. Het altaarstuk van J. Blanchard (1809) en de biechtvaders (1851) getuigen van de latere toevoegingen. Het doodsmonument van de begraafplaats, opgericht in 1922, herinnert ook aan de centrale rol van parochiekerken in het gemeenschapsleven.

De kerk bewaart sporen van haar seigneuriële en religieuze verleden, zoals een oude galerie ten noorden van het koor, misschien bestemd voor de zangers of de heren van de Coudrays, en een poort gemompeld naar het zuiden, voorheen gebruikt door de monniken van de priorij. Er blijven verschillende verminkte grafstenen over, die het vuur van de Coudray heren in de noordelijke kapel oproepen. Deze elementen, gecombineerd met de zeldzaamheid van parochiekerken bewaard gebleven in Bretagne, maken deze site een waardevol getuigenis van de lokale geschiedenis en middeleeuwse religieuze architectuur.

Externe links