Bouw van de oorspronkelijke kerk Moyen Âge (≈ 1125)
Middeleeuws gebouw verwoest in 1914-1918.
1927-1931
Reconstructie van de kerk
Reconstructie van de kerk 1927-1931 (≈ 1929)
Gebouwd op de locatie van de oude middeleeuwse kerk.
21 octobre 1994
Inscriptie van interieur decor
Inscriptie van interieur decor 21 octobre 1994 (≈ 1994)
Bescherming van interieurelementen als historische monumenten.
27 octobre 2005
Indeling van het gebouw
Indeling van het gebouw 27 octobre 2005 (≈ 2005)
De kerk wordt een historisch monument.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De kerk (Box AD 186): inschrijving bij decreet van 21 oktober 1994
Kerncijfers
Godefroy Teisseire - Architect
Fabrikant van wederopbouw in 1927-1931.
Raphaël Lardeur - Glazen schilder
Auteur van kerk glas in lood ramen.
Georges Lecomte - Schilder
Directeur binnenmuurschilderingen.
Oorsprong en geschiedenis
De Saint-Martin kerk van Hangest-en-Santerre, gelegen in het departement Somme, vervangt een middeleeuws gebouw verwoest tijdens de Eerste Wereldoorlog. De reconstructie, uitgevoerd tussen 1927 en 1931, werd toevertrouwd aan de architect Godefroy Teisseire, bekend van zijn werk aan andere kerken in de regio zoals Chaulnes en Lamotte-Warfusée. Het gebouw heeft een Romano-Byzantijnse stijl, met een Grieks kruisplan en een koepel die door een klokkentoren wordt overweldigd. De versterkte betonnen structuur is bedekt met geslepen steen, die interwar constructietechnieken weerspiegelt.
Het interieur van de kerk behoudt de overlevende elementen van het oude gebouw, waaronder verschillende objecten geclassificeerd als historische monumenten: een gebeeldhouwde groep van Sint Martin's Liefdadigheid (eind 16e eeuw), een Maagd van Pitié (XVIde eeuw), en gesneden houten panelen uit de voormalige orgelstandaard (eerste helft van de 16e eeuw). De glas-in-loodramen, gemaakt door Raphaël Lardeur, en de muurschilderingen van Georges Lecomte, een kunstenaar uit Rouennais, sieren de apsis en de koepel en voegen een grote artistieke dimensie toe aan het gebouw.
Gerangschikt als historisch monument in 2005 (na een eerste gedeeltelijke inscriptie in 1994 voor zijn interieurversiering), illustreert deze kerk pogingen om religieus erfgoed te herbouwen in gebieden die verwoest zijn door de Grote Oorlog. De hybride architectuur, die concrete moderniteit en Byzantijnse referenties combineert, maakt het een uniek getuigenis van de lokale geschiedenis en naoorlogse restauratietechnieken. De 19e en 16e eeuwse standbeelden, zoals die van Sint-Catharina en Sint Nicolaas, herinneren zich het rijke verleden van het oorspronkelijke gebouw.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen