Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Maurice de Lille, gelegen aan de Rue Pierre-Mauroy, is een symbool monument dat eeuwen, van het einde van de 14e eeuw tot het einde van de 19e eeuw, omvat. Gerangschikt als een historisch monument in 1840, het beschikt over gotische en gotische architectuur, gekenmerkt door een slank schip, een koor om rond te lopen en stralende kapellen. De geschiedenis is complex, met fasen van de bouw, uitbreiding en restauratie die de architectonische en stedelijke evolutie van Rijsel weerspiegelen.

De eerste schriftelijke vermelding van de kerk dateert uit 1066, in een daad van oprichting van de Collège Saint-Pierre, maar de oorsprong kan ouder zijn, gekoppeld aan een primitieve nederzetting of een plaats van eredienst gewijd aan Mars. De bouw van het huidige gebouw begint aan het einde van de 14e eeuw, met de laatste twee overspanningen van het schip en transept. Tussen 1421 en 1431 werden het koor, de onderpanden en de zijkapellen toegevoegd, terwijl het schip westwaarts werd vergroot en een toren in de 15e eeuw werd gebouwd. Deze toren, verwoest in de 19e eeuw, zal worden vervangen door een klokkentoren ontworpen door architect Philippe Cannessié.

In de 16e en 17e eeuw werden zijkapellen toegevoegd, en de gewelven, oorspronkelijk gepland, werden uiteindelijk opgericht tussen 1615 en 1623. Het schip wordt dan verhoogd tot de hoogte van het koor, en een houten lantaarn toren wordt opgericht aan het kruis van de transept. Deze laatste werd afgeschaft in 1805 en vervangen door een paraplu. De 19e eeuw markeerde een periode van grote restauratie onder leiding van Philippe Cannessié, die het uiterlijk van het gebouw verenigde en sacristie, westerse spanten en een klokkentoren toevoegde. De kerk, aanvankelijk benaderd om een kathedraal te worden, zag haar project afgebroken met de bouw van Notre-Dame-de-la-Treille.

Het interieur van de kerk, gestript tijdens de Franse Revolutie, werd in de 19e eeuw verrijkt met neogotische meubels en glas-in-lood van Charles Gaudelet en Victor Mottez. Verschillende bombardementen in de 20e eeuw beschadigden de ramen, vervangen door Pierre Turpin. In 2001 verwoestte een misdadige brandstichting de zuidelijke sacristie en leidde tot een restauratiecampagne die tot 2020 doorging, waaronder de reparatie van daken, gevels en binnenplaatsen. De kerk herbergt ook opmerkelijke kunstwerken, zoals schilderijen van Jakob van Oost en Louis Joseph Watteau, evenals een begrafenismonument gewijd aan de hertog van Berry.

De architectuur van Saint-Maurice is opmerkelijk om zijn stijl van kerkzaal, waar alle schepen van dezelfde hoogte zijn, en zijn originele bed geïnspireerd door de voormalige collegiale Saint-Pierre. Het interieur, nuchter maar elegant, bevat zuilen met hoofdletters van krullende koolbladeren en een open gangpad. Buiten combineert de gevel gotische en neogotische elementen, terwijl de 57 meter hoge toren het stedelijke landschap domineert. De kerk blijft een belangrijke getuigenis van de religieuze en architectonische geschiedenis van Lille, waarbij middeleeuws erfgoed en moderne ingrepen worden gemengd.

De parochie Saint-Maurice, een van de oudste in Lille, was een van de meest bevolkte in de 17e en 18e eeuw. Het grondgebied, uitgebreid door de opeenvolgende uitbreidingen van de stad, weerspiegelt het historische belang ervan. Vandaag de dag speelt de kerk nog steeds een centrale rol in het culturele en spirituele leven van Lille en trekt bezoekers aan vanwege haar artistieke erfgoed en unieke architectuur.

Externe links