Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Sint-Médardkerk à Genté en Charente

Charente

Sint-Médardkerk

    2 Rue des Templiers
    16130 Genté
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Eglise Saint-Médard
Crédit photo : rosier - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
…
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
1072
Stichting en schenking
1092
Opdracht aan de abdij
XIVe siècle
Laterale uitbreidingen
XVIe siècle
Reconstructie van de klokkentoren
1837
Herstel van de structuur
1891-1892
Herstel van kluizen
1899
Sacristie toevoegen
1984
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Gevels en daken (zaak C 66): inschrijving bij beschikking van 21 december 1984

Kerncijfers

Guillaume Paluel - Oprichter en donor Heeft de kerk in 1072 gegeven.
Jean (clerc) - Medeoprichter Donor met Guillaume Paluel.
Paul Deménieux - Architect (XIXe) Regisseerde de restauratie van 1837.
E. Rullier - Architect (XIXe) Herbouwde de kluizen in 1891-1892.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Médard de Genté, gesticht in de 11e eeuw, werd in 1072 gegeven door Guillaume Paluel en een geestelijke genaamd Johannes aan de bisschop van Saintes, alvorens in 1092 aan de abdij van Ebreuil. Het huidige gebouw, grotendeels uit de 12e eeuw, onderging grote veranderingen: verbreding van de gevel, wederopbouw van de klokkentoren in de 16e eeuw, en toevoeging van twee zijgebouwen in de 14e eeuw. De romaanse elementen (portaals, blinde arcades) en gotische (ogiale gewelven, aderen) bestaan naast elkaar, terwijl de hoofdsteden, gehamerd, getuigen van een turbulent verleden.

Het schip, geflankeerd door dogische gewelfde bodems, leidt naar een vlakke tweepersoonsbed, overdekt door een koepel met gebroken bogen. Een crypte bestaat onder de noordelijke onderpand. De restauraties van de 19e eeuw (kunstwerk in 1837 door Paul Demonieux, gewelven in 1891-1892 door E. Rullier, sacristie in 1899 door Raymond Barbaud en Bauhain) behouden zijn structuur. De kerk heeft in 1984 een Historisch Monument voor zijn gevels en daken gemaakt en illustreert de architectonische en religieuze evolutie van de Saintonga.

Het voorste lichaam van de gevel, versierd met een koord gesneden met bloemen motieven, domineert twee blinde laterale arcades vallen op massieve kolommen. De vierkante klokkentoren, verhoogd in de 16e eeuw, rust op een met ijs bedekte stomp, typisch voor de versterkte gebouwen van de regio. Opeenvolgende veranderingen weerspiegelen liturgische en defensieve behoeften, terwijl sporen van martelement van hoofdsteden conflicten of iconoclastische veranderingen oproepen.

De kerk, een gemeenschappelijk eigendom, belichaamt het religieuze erfgoed van de Poitou-Charentes (nu New Aquitaine). Zijn geschiedenis, gekoppeld aan de episcopale en abbatiale krachten, onthult middeleeuwse politieke en spirituele dynamiek. De restauraties van de 19e eeuw, hoewel controversieel vanwege hun soms reconstructieve aanpak, maakten de overdracht tot vandaag mogelijk.

Externe links