Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Médard kerk, gelegen in Saint-Médard-en-Jalles in Gironde, heeft zijn oorsprong in de 11e eeuw, hoewel de huidige structuur voornamelijk weerspiegelt de veranderingen van de 12e, 13e, 15e en 19e eeuw. Vanuit het primitieve Romaanse gebouw blijft slechts een apsidiool over, terwijl het bed, bestaande uit een grote apse en zijkapellen, opeenvolgende toevoegingen vertoont. De vierkante klokkentoren, gedateerd uit de 14e eeuw, wordt overdekt door een externe helische trap. De kerk, onsymmetrisch, heeft twee schepen gescheiden door bogen, waarvan een werd vervangen door een 19e eeuwse overspanning van de oude westelijke poort. Het zuidelijke neo-Romeinse portaal, versierd met gesneden hoofdsteden en een pediment dat de tekens van de dierenriem vertegenwoordigt, dateert uit het Tweede Rijk.

De religieuze site is getuigd uit de Merovingische periode (VIth-VIIe eeuw), zoals blijkt uit de begrafenissen ontdekt in 1973 en 1987. Saint Médard (458-545), bisschop van Soissons, wiens cultus zich in het zuidwesten van de 7e eeuw verspreidde, gaf zijn naam aan het gebouw. De zuidelijke apsidiool en de spanwijdte onder klokkentoren, laatste sporen van de 12e eeuw, werden geclassificeerd als historische monumenten in 1925. De glas-in-loodramen, daterend uit de 19e en 20e eeuw, illustreren bijbelse taferelen (doop van Christus, Heilige Teresa) en lokale heiligen (Saint Medard, Saint Cecilia).

In de 19e eeuw veranderde belangrijke restauraties de kerk, waaronder de vernietiging van de westelijke poort om het schip te vergroten, en de toevoeging van een altaar, een ambon en een tabernakel versierd met terracotta bas-reliëfs gemaakt door kinderen in de jaren negentig. De klokkentoren herbergt twee bronzen klokken uit 1872, ter vervanging van een klok in 1871, daterend uit 1605 en gesponsord door lokale notabelen. De oude begraafplaats, voorheen grenzend aan de kerk, verdween met de verbreding van de straat.

De architectuur combineert aldus Romaanse elementen (abside in cul-de-four, hoofdsteden), Gotiek (voûts d'ogives de la Chapelle Saint-Jean) en Neoclassics (Portail Sud). De historische aanwezigheid van een nabijgelegen poederfabriek dwong de bouwers om de beuken ongeveerd te verlaten, met uitzondering van de spanwijdte onder de toren. De site, een gemeenschappelijk eigendom, blijft een bewijs van de architectonische en culturele evolutie van de regio sinds de Middeleeuwen.

Externe links