Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Mélaine de Morlaix vindt zijn oorsprong in een 12e eeuwse kapel, de kapel van Sainte-Marie, oorspronkelijk gehecht aan de parochie Ploujean. In 1149-1157 gaf Guyomarcoth III, burggraaf van Leo, zijn zoon Hervé II in 1154, deze plaats aan de abdij van Saint-Melaine in Rennes, waardoor een priorij werd opgericht. De kapel werd toen de kerk van Sainte-Marie, toen Notre-Dame, voordat ze werd geseculariseerd en opgericht als parochiekerk onder de naam Saint-Melaine. De exacte datum van deze transitie is onbekend, maar haar centrale rol in het lokale religieuze leven wordt bevestigd uit de Middeleeuwen.

In de 15e eeuw, tegenover de demografische toename van Morlaix, beschouwden parochianen de kerk te klein en verouderd. Ze besloten het geheel te herbouwen zonder de cultus te onderbreken, gefinancierd door een "kerkgrootte" opgelegd aan allen en giften van de rijke burgerij. Het werk begon op 6 juli 1489 met de zuidelijke veranda, zoals blijkt uit een inscriptie gegraveerd door uitgehouwen engelen: "Het jaar duizend vierhonderd negenentachtig werd door God in coma gebracht keizerlijke kerk." De familie Beaumanoir, een gerenommeerde steenkleermaker, speelde een sleutelrol: Beaumanoir le Vieil, Étienne en Beaumanoir le Jeune namen in 1490 deel, terwijl Philippe Beaumanoir de bouw van de toren tussen 1511 en 1516 leidde.

De toren, bedekt met een hoofdrenaissancekoepel met een lantaarn, werd pas in 1574, na de installatie van een klok in 1564 voltooid. In de 17e eeuw werden de zuidelijke veranda en het binnenste tympanum versierd met schilderijen van Lozesh (1610-1611). Tijdens de Revolutie werd de kerk gesloten om te aanbidden en om te zetten in een voedselwinkel, voordat ze in 1856 werd gerestaureerd als parochie. In 1879 werd de Renaissancekoepel vervangen door een houten pijl bedekt met zink. Beschadigd tijdens een bombardement in 1943, werd het gedeeltelijk herbouwd, met de toevoeging van een uitgebreide sacristie.

Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 1914, illustreert Bretonse gotische architectuur, met zijn drie houten gewelfde beuken en zijn versierde zuidelijke veranda. Zijn geschiedenis weerspiegelt de religieuze, politieke en sociale omwentelingen van Morlaix, van middeleeuwse schenkingen tot moderne restauraties tot de conflicten van de twintigste eeuw. De familie Beaumanoir, een belangrijke figuur in de bouw, liet een blijvende indruk achter, terwijl testamenten, zoals die van Nicolas Coetanlem, hun belang in het lokale geheugen lieten zien.

Vandaag de dag blijft de Kerk van Sint Melaine een symbool van het Finse religieuze erfgoed, waarbij middeleeuwse erfgoed, renaissance en hedendaagse aanpassingen worden vermengd. Zijn classificatie en behoud onderstrepen zijn historische en architectonische waarde, maar herinneren aan zijn centrale rol in het leven van Morlais gedurende bijna negen eeuwen.

Externe links