Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Merry kerk van Linas vindt zijn oorsprong in een abdij opgericht in 936 door Lodewijk IV van Outremer, gewijd aan Saint Médéric (of Merry). Een document van 884 getuigt reeds van de aanwezigheid van relikwieën van Saint Merry die van Parijs naar Linas zijn overgebracht. Oorspronkelijk was het gebouw gewijd aan St. Vincent voordat de bisschop van Parijs, Eudes de Sully, opgericht in 1207 een college van canons, waardoor de kerk in een collegiale een. Deze kanonnen, van de collegiale Saint-Marcel in Parijs, hernoemen de plaats Saint-Merry en ondernemen de gedeeltelijke reconstructie in de 13e eeuw, waarvan vandaag de basis van de klokkentoren en het refrein met vlakke bedden blijven.

In de 12e eeuw behoorde de seigneury van Linas tot de familie Hescelin. In 1284 verkochten Marie de Hescelin en haar echtgenoot, Amaury de La Hunière, hun aandeel van de seigneurie aan Saint-Merry-prioriteit voor 710 livres parisis, met de afschrijving van Philip III de Hardi. Het hoofdstuk, dat kerkelijke heer werd, kreeg geleidelijk inkomen via aankopen (inclusief tienden, uitzonderlijk toegestaan door Paus Innocentius IV in 1246) in plaats van via schenkingen, als gevolg van het verval van de grote kloosterbegunstiger ten gunste van bedelaars en kruistochten. De interne conflicten tussen canons, gekoppeld aan het beheer van censies en tienden, markeren deze periode.

De kerk onderging in de zestiende eeuw na de gedeeltelijke instorting van het koor grote omkeringen: reconstructie van de gewelven, piercing van grote baairamen (met inbegrip van een raam van het bed ter illustratie van heiligen en kruisiging), en wijziging van de onderkant. In de 19e eeuw, tegenover zijn ontbinding, vernietigde de diocesane architect F. Blondel in 1876 de drie romaanse spanten van het schip om ze te vervangen door twee neo-gotische spanten, in harmonie met het bestaande koor. Het werk, uitgevoerd met economie, blijft onvolledig. Gerangschikt een historisch monument in 1928, de kerk gesloten in 1997 voor restauratie, na 19 jaar werk.

De bouwmaterialen weerspiegelen deze samengestelde geschiedenis: molen voor de muren, zandsteen voor de pilaren van de klokkentoren, Châtillon steen en Clamart liais voor de westelijke gevel (XIXe eeuw). De vierkante klokkentoren, met een middeleeuwse stenen pijl, domineert een vliegtuig langgerekt tot drie schepen, zonder transept. De 19e eeuwse glas-in-lood ramen vertegenwoordigen heilige figuren en de kruisiging. Het gebouw illustreert de architectonische overgangen tussen Romaanse, Gotische en Renaissance, terwijl het getuigt van de seigneuriële en religieuze belangen van de middeleeuwse Essonne.

De site, gelegen in het centrum van Linas op de hoek van Saint-Merry en Paul-Bert straten, kijkt uit op de linkeroever van de Salmouille. Een gemeenschappelijk eigendom sinds zijn classificatie, de kerk blijft een symbool van de Franciscaner religieuze erfgoed, mengen abdij geschiedenis, seigneuriële macht en liturgische evoluties. De langdurige sluiting in de 20e eeuw benadrukt de hedendaagse uitdagingen van het behoud van historische monumenten op het platteland.

Externe links