Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas de Guiri-en-Vexin, gelegen in het departement Val-d'Oise in Île-de-France, is een religieus gebouw waarvan de oorsprong dateert uit ten minste de veertiende eeuw, met grote reconstructies in de zestiende eeuw. Het wordt verondersteld te zijn gebouwd op de fundamenten van een eerdere 13e eeuwse kerk, die werd voorafgegaan door een Merovingische kapel of kerk gesuggereerd door lokale archeologische ontdekkingen, zoals sarcofagen en begrafenissen van de vroege Middeleeuwen.

Het huidige gebouw presenteert een kruisvormig plan zonder zijlijn, met een schip van vier spanten, een salient transept en een vierkant apse koor. De klokkentoren, geïntegreerd met de westerse gevel, domineert de ingang en dateert uit de tweede helft van de 16e eeuw, net als de eerste twee spanten van het schip, gekenmerkt door de Renaissance stijl. De rest van de kerk, inclusief de zuidelijke kruisbloem en de oostelijke delen, is flamboyant gotisch, met ramen met enkele van de meest uitgebreide netwerken van de Franse Vexin. De oudere Noord-Crusillon behoudt 14e-eeuwse elementen, zoals laat uitstralende ramen.

Gerangschikt een historisch monument in 1942, de kerk herbergt een uitzonderlijke 15de en 16de eeuwse standbeeldcomplex, met achttien geclassificeerde beelden. Onder hen zijn vertegenwoordigingen van lokale heiligen zoals de Heilige Romaanse, veronderstelde stichter van de eerste kerk, of Sint Nicolaas, patroon van de parochie sinds de 15e eeuw. Het meubilair omvat ook een hek van gesneden houten doopvont, 16e eeuwse glas-in-lood fragmenten, en 14e en 16e eeuwse muurschilderingen, oorspronkelijk gelegen in het noorden van crusillon.

== Geschiedenis ==De parochie werd in 1966 opgericht door de bisdommen Rouen, Versailles en Pontoise. De kerk, voorheen het centrum van een onafhankelijke parochie, is nu geïntegreerd in een parochievergadering, met driemaandelijkse Misses. Restauraties, soms controversieel als die van het westelijke portaal in de 19e eeuw, veranderden bepaalde elementen, maar lokale verenigingen, zoals die opgericht in 1984 door Jacques Sirat, werkten eraan om het te behouden.

Het gebouw behoudt ook sporen van zijn seigneuriale verleden, zoals een kluis onder de zuidelijke kruisel, gewelfd in een wieg uit 1619, evenals een ondergrondse die voorheen de kerk verbindt met het kasteel van Guiri. Deze elementen, herontdekt in de twintigste eeuw, getuigen van de nauwe banden tussen de kerk en lokale heren, zoals de familie van Guiri, wiens wapens verschijnen op verschillende kluissleutels.

Architectureel is de kerk door structurele eigenaardigheden, zoals de onderverdeling van het getransepte vierkant in twee parallelle gewelven, of de negen gewelfde gewelf van de noordelijke kruisel. Deze keuzes, gecombineerd met een rijke maar soms gewijzigde gebeeldhouwde inrichting, maken het een opmerkelijk voorbeeld van de evolutie van architectonische stijlen in Île-de-France tussen de Middeleeuwen en de Renaissance.

Externe links