Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas de Nerac vervangt een Benedictijnse priorij van de elfde eeuw, waarvan de kerk, gewijd in 1096, gedeeltelijk ingestort in 1697. Bedreigd door ruïne in 1749 werd de wederopbouw gestart in 1758 onder impuls van lokale notabelen en intendant Claude-Louis-Aubert de Tourny. De oorspronkelijke plannen, toevertrouwd aan architect Dauzas, werden overgenomen door François-Dominique Barreau de Chefdeville, een lid van neo-classicisme, na een onderbreking van het werk in 1761. Barreau stelde een Latijnse kruispartij voor geïnspireerd door de kerk van Saint Sulpice in Parijs, maar zijn dood in 1765 verliet de site aan Oudot de Maclaurin, die het project eenvoudiger om budgettaire redenen.

De werken, gefinancierd door lokale belastingen op wijn en particuliere giften, werden in 1771 hervat onder leiding van Jean Sauvageot, die de kluis van het schip (1773-1778) en de zijkapellen voltooide. Gewijd in 1787 ondanks onvoltooide elementen (klokken, hoofdsteden), werd de kerk een tempel van de Allerhoogste tijdens de Revolutie voordat ze in 1795 terugkeerde naar de katholieke aanbidding. In de 19e eeuw voltooide de pastoor Joseph-Emmanuel de Vivie de campaniles (1855) en versierde het interieur met muurschilderingen van Gustave Lassalle-Bordes (1856) en de glas-in-lood ramen van Joseph Villiet, wat een sterke anti-protestant symboliek illustreerde in deze stad gekenmerkt door Calvinisme.

De kerk, die in 1988 een historisch monument werd, combineert een zeldzame neo-Palladiaanse architectuur in Frankrijk (eerste voorbeeld van het genre) met een interieur dat typisch is voor het Tweede Rijk. De glas-in-loodramen, georganiseerd rond bijbelse figuren die de Eucharistie voorzagen, en Magen-orgel (1852), gerestaureerd in 1983, getuigen van haar centrale rol in het religieuze en culturele leven van Nerac. Een brand in 1997 leidde tot een complete restauratie, die de schittering van de oorspronkelijke kleuren van de fresco's onthulde.

De bewaard gebleven plannen (1761-1771) tonen de evolutie van het project, van torens geïnspireerd door Saint Sulpice tot Corinthische hoofdsteden toegevoegd onder Napoleon III. De gevel, versierd met een kolossale ionenorde en driehoekige pediment, weerspiegelt de invloed van de Oudheid, terwijl de zijkapellen, gewelfd op Korinthische zuilen, de geometrische rigor van neoclassicisme markeren. Het gebouw, eigendom van de gemeente, blijft een belangrijke getuigenis van artistieke uitwisselingen tussen Parijs en de provincie in de Verlichting eeuw.

Externe links