Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Nicolas de Pertuis vond zijn oorsprong in de 12e eeuw, voor het eerst genoemd in 1198 als een keramische kapel afhankelijk van de kerk van Sint Petrus. De gemeente ligt buiten de agglomeratie en werd aan het eind van de 13e eeuw een bijgebouwde parochie. Tussen 1357 en 1398, opeenvolgende oorlogen en belegeringen (waaronder die van graaf d'Armagnac en Henri de Transtamare) hebben de kerk van Petrus ernstig beschadigd. In 1397, onder de dreiging van een ineenstorting, werd zijn meubilair overgebracht naar Saint-Nicolas, dat werd opgericht als parochiekerk op 25 januari 1398. Deze overgang markeert het begin van zijn architectonische expansie.

De bouw van de kerk duurt vier eeuwen, met belangrijke fasen in de 15e en 16e eeuw. In 1398, bestaat het uit een enkel schip met drie spanten, gewelfd met kernkoppen, en een klein veelhoekig koor. In de 15e eeuw werden er tussen de uitlopers zes zijkapellen toegevoegd, gefinancierd door vrome broederschappen: Saint-Antoine (1404), Sainte-Anne (1422), Saint-Jacques (1427), Saint-Honorat en Sainte-Marte (1450), Saint-Sébastien (1467) en Saint-Éloi (1472). Alleen de drie noordelijke kapellen blijven vandaag in hun oorspronkelijke staat. De doopvonten van Petrus werden in 1482 overgedragen, waardoor zijn parochiestatus werd versterkt.

In de 16e eeuw onderging de kerk grote veranderingen. Een vierde spanwijdte werd toegevoegd aan het westen in 1535, geflankeerd naar het zuiden door een zijkapel genaamd de kapel van Monseigneur. Dat jaar heeft een aardbeving de kluizen beschadigd, wat resulteerde in gedeeltelijke reconstructie door de metselaar Jean Martin, die ook het koor vergrootte en begon met de bouw van een zuidelijke onderpand. De werken, onderbroken door de invasie van Charles Quint in 1536, hervat in 1538 met de hulp van Mason Jacques Jehan. Ondanks niet-aangeboorde projecten (zoals een tweede noordelijke onderpand), werd de kerk verrijkt met nieuwe kapellen in de 17e eeuw, waaronder die van Sainte-Venture (1617) en de rozenkrans (1627).

Het kerkorgel, genoemd in 1514, werd gebouwd door Pierre Marchand tussen 1601 en 1602. Met 14 spellen en 7 pedalen werd het in 1774-1775 gerestaureerd en in 1825 herbouwd. De kerk werd genoemd als een historisch monument op 14 oktober 1911, het erkennen van zijn erfgoed belang. Onder de opmerkelijke figuren in verband met deze plaats, werd graaf Victor Riqueti de Mirabeau (1715-1789), econoom en vader van de revolutionaire Mirabeau, daar gedoopt.

De huidige architectuur van St. Nicholas weerspiegelt deze eeuwen van evolutie: een schip en een onderpand van vier gewelfde baaien van dogives, een veelhoekig koor verlicht door glas-in-lood ramen, en een westerse gevel herbouwd in 1877. De gewelven, versierd met alernes en thirdons, evenals de zijkapellen (inclusief een overdekt met een lantaarnkoepel), getuigen van de turbulente geschiedenis en haar centrale rol in het religieuze en gemeenschapsleven van Pertuis.

Externe links