Eerste bouw début XVIe siècle (≈ 1604)
Kapel met wapen van Montpezat.
1650
Zuidkapel toegevoegd
Zuidkapel toegevoegd 1650 (≈ 1650)
Toestemming verleend aan Sir Rigade.
1763
Parochiaan worden
Parochiaan worden 1763 (≈ 1763)
Opdracht van de hertog van Aiguillon.
vers 1850
Renovatie van kapellen
Renovatie van kapellen vers 1850 (≈ 1850)
Interieur gewelfd en hervormd.
1890
Uitbreiding van het schip
Uitbreiding van het schip 1890 (≈ 1890)
Voeg een spanwijdte en klokkentoren toe.
22 février 1927
Registratie MH
Registratie MH 22 février 1927 (≈ 1927)
Officiële erfgoedherkenning.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Geregistreerde MH
Kerncijfers
Charles de Montpezat - Lord of Laughnac and Dolmayrac
Armen op de kluissleutel.
Duc d'Aiguillon - Voormalig eigenaar
Passeerde de kerk in 1763.
Sieur Rigade (ou Régal) - Lokale rechter
Zuidkapelcommandant in 1650.
Oorsprong en geschiedenis
Saint-Orens de Dolmayrac kerk, gelegen in het departement Lot-et-Garonne, vindt zijn oorsprong in het begin van de zestiende eeuw. Oorspronkelijk een kastelenkapel gewijd aan Saint Barthélemy, was het een bijgebouw van de kerk van Saint Orens. De oorspronkelijke constructie, bevestigd door het wapen van Charles de Montpezat (teken van Laughnac en Dolmayrac) gegraveerd op de kluissleutel van het koor, dateert uit de eerste derde van de 16e eeuw. Dit monument weerspiegelt aldus de lokale seigneuriële invloed en religieuze architectuur van de periode, gekenmerkt door laatgotische elementen.
In 1650 kwam een eerste belangrijke uitbreiding met de toevoeging van twee kapellen aan de epistelzijde, waaronder de zuidelijke kapel, gebouwd nabij het koor op initiatief van Sieur Rigade (of Regal), rechter van de regio. Deze regelingen, toegestaan tijdens een pastoraal bezoek in 1705, illustreren de evolutie van liturgische en gemeenschapsbehoeften. De kapel werd officieel een parochiekerk onder de naam Saint Orens in 1763, na zijn overgave door de hertog van Aiguillon, markerend een keerpunt in zijn institutionele geschiedenis.
De 19e eeuw maakte grote veranderingen: de zuidelijke kapellen werden rond 1850 gerenoveerd, met de gewelfde oostelijke kapel, terwijl een spanwijdte werd toegevoegd aan het schip in 1890, vergezeld van de bouw van de klokkentoren. Dit werk, gecombineerd met een renovatie van de kluizen gepland voor 1859, moderniseerde het gebouw om het aan te passen aan de hedendaagse religieuze praktijken. De kerk werd uiteindelijk opgenomen als historische monumenten op 22 februari 1927, met erkenning van haar erfgoed en architectonische waarde.
Historische bronnen, zoals de werken van Georges Tholin (1874) of Abbé Durengues (1894), onderstrepen het belang ervan in het bisdom Agen. Zij documenteren de bijbehorende middeleeuwse begrafenissen en structurele transformaties, die waardevolle inzicht geven in de rol die zij sinds de Middeleeuwen speelt in het lokale religieuze leven.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen