Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Orens-et-Saint-Louis de Miradoux, gelegen in Gers in Occitanie, is een katholiek gebouw waarvan de bouw plaatsvindt voornamelijk in de 2e kwart van de 16e eeuw en in de 19e eeuw. Het werd gebouwd op de ruïnes van een sterk kasteel waarschijnlijk vernietigd in de 14e eeuw, waarvan vandaag alleen de kerker blijft, omgezet in een onafgemaakte klokkentoren. Deze laatste behoudt defensieve elementen zoals een spiraaltrap en moordenaars. De kerk werd genoemd al in 1381-1382 in de map van het aartsbisdom Auch, suggereert een oude religieuze aanwezigheid op de site.

Rond 1530 gereconstrueerd op de resten van een romaanse kerk, nam het een plan aan dat typisch was voor de zuidelijke kerken: een drie-span-schip gewelfde dogiven, geflankeerd door zijkapellen, en een vijfhoekig koor verlicht door brede ramen. De Renaissance-stijl portal markeert deze architectonische overgang tussen gotische en Italiaanse invloeden. In 1599 bestelde het parlement van Toulouse reparaties na de gedeeltelijke instorting van de kluis en het dak, getuige de gevaren van de bouw ervan.

De kerk is de thuisbasis van opmerkelijke relikwieën, waaronder die van Saint Orens bewaard in een 18e-eeuwse zilveren sjaal, evenals een kanonskogel dat dateert uit de Slag van februari-maart 1652, herdacht tijdens een jaarlijkse processie naar St Joseph. In 1978 werd een Historisch Monument geregisseerd, het illustreert ook het defensieve gebruik tijdens de godsdienstoorlogen (1626-1627), waar het diende als een versterkte reductie. Grote restauraties in de 19e eeuw hadden betrekking op de kluis van het schip en het koor.

Binnen, het schip en koor huis opmerkelijke meubels, waaronder een meester altaar en een tabernakel in wit en roze marmer, evenals 19e-eeuwse glas-in-lood ramen. Die van de abide vertegenwoordigen religieuze scènes, zoals de kruisiging of heilige figuren (Holy Félicité, Saint Orens, Saint Anthony). Twee schilderijen, één van de Maagd tot het Kind (17de eeuw) en de ander van Sint-Martin (18de eeuw), staan in de inventaris van historische monumenten.

Architectureel gezien onderscheidt de kerk zich door zijn zuidelijke plan, zijn enorme uitlopers aangepast aan een glooiend terrein, en zijn onvoltooide vierkante klokkentoren. Gebouwd in kalksteen, bedekt het zijn dak met holle tegels. Zijn geschiedenis weerspiegelt de religieuze en militaire omwentelingen van de regio, met behoud van middeleeuwse elementen, zoals blijkt uit de overblijfselen van de dertiende eeuw opgeroepen door de toponym van de kastet.

Externe links