Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Ouen des Iffs, gelegen in het departement Ille-et-Vilaine in Bretagne, is een religieus gebouw gebouwd uit het midden van de 15e eeuw onder impuls van de Graven van Laval, heren van Montmuran. Het keurt een karakteristiek kruisplan van Lotharingen goed, met twee transepten en een uniek schip. De eerste werken omvatten de bouw van een klokkentoren, de wederopbouw van het schip, en de toevoeging van de kapel Saint-Yves ten zuiden van het koor. De glas-in-loodramen, gemaakt in de eerste helft van de 16e eeuw, dragen het wapenschild van de Montfort-Laval en illustreren bijbelse taferelen zoals de passie of het leven van de Maagd.

In de 17e eeuw werd de kerk gekenmerkt door contrareformatie en Jansenisme. In 1629 werd een eucharistisch wonder gemeld: een boer zou bloed zien vloeien uit een schurk tijdens de mis van het feest van God. Missies van de Lazaristen (1647) en de Capucijnen (1675) bevestigden katholieke dogma's. Curé Guy Clément, Jansenist benoemd in 1721, beïnvloedde een aantal van de gelovigen voor het ontslag in 1736. Zijn opvolger werkte om de parochie terug te brengen naar de orthodoxie.

Het gebouw onderging grote veranderingen in de 19e en 20e eeuw. In 1867 verving architect Arthur Regnault de oude klokkentoren door een gotische klokkentoren, terwijl de veranda rond 1875 werd afgebroken. De glas-in-loodramen, gedegradeerd in 1843, werden in etappes gerestaureerd: de glazen maîtresse van René Échappé (1852-1861), baai 12 van Lecomte en Colin (1889), en het ensemble van de Tournel workshop (1910-1913). In 1906 werd een historisch monument geregisseerd, maar de kerk behoudt ook opmerkelijke meubels, waaronder retables uit de zeventiende en achttiende eeuw en twaalf bas-reliëfs van de apostelen die in 1966 werden geclassificeerd.

De glas-in-loodramen, onder de rijkste in Bretagne, dateren grotendeels vóór 1547 en dragen de armen van de Montmorency-Laval. Het asglas, gegeven door Guy XVI van Laval (†1531), vertegenwoordigt de Passie en het Laatste Oordeel. De seigneuriale kapel (Baies 1 en 3) illustreert het leven van de Maagd, terwijl de kapel van Sint Yves (Baies 2, 4, 6) de heilige Yves oproept, de bekering van Paulus en de geschiedenis van Suzanne. Deze glas-in-lood ramen, stilistisch dicht bij die van La Baussaine of Champeaux, getuigen van de invloed van lokale heren.

De buitenarchitectuur combineert graniet en kalksteen, met leien daken en gargoyles versierd. De platte bedzijde opent zich op een flamboyant glazen dak, en de neogotische klokkentoren (1881), het werk van de gebroeders Mellet na Arthur Regnault, herbergt vijf klokken, waaronder Marguerite (1596), aangeboden door de weduwe van Admiraal de Coligny. Binnen, het schip, gewelfd met diagonale aderen, huizen kraaien gesneden van apenkoppen. De in de 18e en 19e eeuw aanbevolen retables en de bas-reliëfs van de apostelen (16e eeuw) completeren dit erfgoed.

De kerk bleef een plaats van toewijding tot de twintigste eeuw, met processies aan de Sint-Fiacre fontein nog steeds bevestigd in 1983. In 2011, een verlichtingssysteem toont glas-in-lood ramen, en renovaties (clocher in 2016, interieur gepland voor 2017) behouden het gebouw. In oktober 2025, een poging om de kofferbak te stelen mobiliseerde de gendarmerie, herinnerend aan zijn verankering in het lokale leven.

Externe links