Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

St. Pancrace kerk van Castellare-di-Casinca en Haute-corse

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise

St. Pancrace kerk van Castellare-di-Casinca

    4 Saint-Pancrace
    20213 Castellare-di-Casinca
Eigendom van de gemeente
Église Saint-Pancrace de Castellare-di-Casinca
Église Saint-Pancrace de Castellare-di-Casinca
Église Saint-Pancrace de Castellare-di-Casinca
Crédit photo : Pierre Bona - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1200
1300
1600
1700
1800
1900
2000
XIe-XIIe siècles
Construction romane initiale
1646
Première mention de ruines
XIXe siècle
État de dégradation confirmé
2 décembre 1926
Classement Monument Historique
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Saint-Pancrace Kerk: inschrijving bij decreet van 2 december 1926

Kerncijfers

Monseigneur Marliani - Évêque Signale l'église en ruine en 1646.

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Pancrace kerk van Castellare-di-Casinca is een gebouw van langgerekt plan, bestaande uit een enkel schip bedekt met een duidelijk houten frame, verlengd door een apsis en twee gebogen apsidiolen in cul-de-four. Een campanile maakt het geheel compleet. Dit monument is verdeeld in twee verschillende delen: een Romaanse constructie, waarschijnlijk gestart in de 11e eeuw en voltooid in de 12e eeuw, en een later heiligdom.

De Romaanse structuur rust op twee vijfhoekige pilaren die een arcade in het midden van de hanger ondersteunen. Onder deze arcade komen drie altaren overeen met drie buitenapsen. Voormalig hoofdkerk van de Quadro piève (bisdom Mariana en Accia), werd genoemd als een ruïne in 1646 tijdens een pastoraal bezoek van monseigneur Marliani. Afwezig van de rapporten van 1740 bleef de daling tot de 19e eeuw.

Geclassificeerd als een aanvullende inventaris van historische monumenten in 1926 werd de kerk onlangs gerestaureerd. Een gemeenschappelijk eigendom, het illustreert de religieuze architectonische evolutie in middeleeuwse Corsica, tussen Romaanse traditie en lokale aanpassingen. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de uitdagingen van het behoud van het eilanderfgoed, gekenmerkt door perioden van verlatenheid gevolgd door rehabilitatie.

Beschikbare bronnen, zoals het Monument, benadrukken zijn centrale rol in de middeleeuwse kerkelijke organisatie van de regio. Quadro's piève, een administratieve en religieuze entiteit, vervolgens gestructureerd gemeenschapsleven rond plaatsen van aanbidding zoals Saint-Pancrace. Het gebouw belichaamt aldus zowel een spiritueel erfgoed als een collectief geheugen, nu bewaard gebleven na eeuwen van kwetsbaarheid.

Externe links