Eerste bouw XIIe siècle (≈ 1250)
Toren klokkentoren en romaanse poort.
1547-1557
Renaissance uitbreiding
Renaissance uitbreiding 1547-1557 (≈ 1552)
Koor en transept zuid toegevoegd.
1722-1723
Grote rehabilitatie
Grote rehabilitatie 1722-1723 (≈ 1723)
Gedocumenteerde structurele werkzaamheden.
1750
Uitbreiding van het schip
Uitbreiding van het schip 1750 (≈ 1750)
Voor de Jezuïeten van Pont-à-Mousson.
1803-1805
Gedeeltelijke reconstructie
Gedeeltelijke reconstructie 1803-1805 (≈ 1804)
Geregisseerd door François Morisot.
11 mars 1935
Portaalclassificatie
Portaalclassificatie 11 mars 1935 (≈ 1935)
Registratie als historisch monument.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Romaans portaal: registratie bij decreet van 11 maart 1935
Kerncijfers
François Morisot - Onderzoeker-geometer
Regie van de reconstructie van 1803-1805.
Merdier - Architect of restaurateur
Acteren in 1848.
Lerouge - Restaurant restaurant
Werk in 1853.
Petit Didier - Restaurant restaurant
Herstel in 1905.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pantaléon de Mauvages, gelegen in het departement Maas in de regio Grand Est, vindt zijn oorsprong in de 13e eeuw, hoewel een eerste romaanse gebouw voor de bouw. De oudste blijft vandaag nog zichtbaar dateren uit de 12e eeuw, waaronder het eerste niveau van de klokkentoren en de westelijke poort, geclassificeerd als Historisch Monument in 1935. Dit oorspronkelijke gebouw werd uitgebreid tussen 1547 en 1557, zoals blijkt uit de gegraveerde data op de structuur, met de toevoeging van het koor en een deel van de zuidelijke transept, die de stilistische evoluties van de Renaissance weerspiegelen.
In de 18e eeuw onderging de kerk een aantal grote veranderingen: renovaties in 1722-1723, gevolgd door de uitbreiding van het schip in 1750 voor de Jezuïeten van Pont-à-Mousson, die haar groeiende rol in het lokale religieuze leven illustreren. Na de revolutie werd tussen 1803 en 1805 een gedeeltelijke reconstructie uitgevoerd door François Morisot, landmeter-geometer, die een periode van postrevolutionaire restauratie markeerde. In de 19e eeuw werden de interventies voortgezet, met restauraties uitgevoerd door Merdier in 1848, Lerouge in 1853, en Petit Didier in 1905, met een continu interview.
Het monument behoudt heteroclite elementen, het mengen van romaanse (poort en basis van de klokkentoren), gotiek (koor van de 16e eeuw), en klassieke toevoegingen. De aangewezen begraafplaats werd verplaatst, waardoor de directe omgeving van het gebouw veranderde. Een gemeenschappelijk eigendom, de kerk vandaag de dag belichaamt een composiet architectonisch erfgoed, een weerspiegeling van de liturgische behoeften en technische ontwikkelingen van de Maas in bijna 900 jaar.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen