Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Petrus van Irvillac, gelegen in het bisdom Quimper en Leon, is een katholiek religieus gebouw dat voornamelijk dateert uit de tweede helft van de zeventiende eeuw. De klokkentoren, opgericht in 1656, draagt een inscriptie die de bouw verklaart onder impuls van Vincent de Kerouartz, reguliere canon van de Abdij van Daoulas en rector van de plaats. Het gebouw beschikt over een vierkante nachtschip, twee houten gewelfde bodems, en een toegangsdeur versierd met dorische kolommen. De parochiekerk, een calvarium, een begraafplaats, een ossuarium uit 1692, en een omheinde muur, die de traditionele organisatie van de Bretonse parochies weerspiegelt.

De klokkentoren pijl, herbouwd in 1850 na te zijn vernietigd door de bliksem in 1777, keurt een originele vorm van klok, na de plannen van Abbé Pouliquen, dominee van de parochie. In de kerk bevinden zich oude standbeelden, waaronder die van St. Yves, St.Roch en St.James, getuigenissen van lokale toewijding. Het gebouw werd ook gekenmerkt door revolutionaire geschiedenis: zijn rector van 1786 tot 1791, geboren in Quimper, weigerde de eed af te leggen van de burgerlijke grondwet van de geestelijkheid in 1791, werd gevangen gezet in verschillende gevangenissen in Finistère, en stierf in hechtenis in Rochefort in 1794.

Geclassificeerd als een historisch monument sinds 1928, de Kerk van Sint-Pieters illustreert Bretonse religieuze architectuur, mengen 17e eeuwse erfgoed en 19e eeuw restauraties. Zijn ossuarium, zijn kalvarium en zijn wand van behuizingen, nog steeds intact, maken het een zeldzaam voorbeeld van bewaard gebleven parochiebehuizingen. De bronnen, zoals de architecturale bulletins van Abbé Peyron en Abgrall (1914), onderstrepen het belang van het erfgoed, terwijl bases zoals Mérimée en de Observatory of Religious Heritage de precieze locatie en wettelijke bescherming documenteren.

Externe links