Eerste vermelding als bezit 1097 (≈ 1097)
Eigendom van Moissac Abbey
XIIe siècle
Bouw van het Romaanse koor
Bouw van het Romaanse koor XIIe siècle (≈ 1250)
Apse halve cirkel gebogen in cul-de-four
XVIe siècle
Reconstructie van het schip
Reconstructie van het schip XVIe siècle (≈ 1650)
Huidige blokkeringsstructuur
1836
Gedeeltelijke instorting
Gedeeltelijke instorting 1836 (≈ 1836)
Koorkluis vervangen door houten plafond
1889
Herstel van de klokkentoren
Herstel van de klokkentoren 1889 (≈ 1889)
Driehoekige klokwand opnieuw
1979
Bescherming van het erfgoed
Bescherming van het erfgoed 1979 (≈ 1979)
Registratie voor historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk van Bruyères (Box BP 156): inschrijving bij beschikking van 5 april 1979
Kerncijfers
Information non disponible - Geen historisch karakter aangehaald
De brontekst vermeldt geen specifieke actoren met betrekking tot dit monument
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pierre de Bruyères, gelegen in het gehucht Bruyères in Cazes-Mondenard (Tarn-et-Garonne), dateert uit de middeleeuwen, met elementen uit de 12e eeuw voor het koor en apsis, en een schip herbouwd in de 16e eeuw. Het werd oorspronkelijk verbonden met de abdij van Moissac uit 1097, voordat het onder eigendom van de bisschop van Cahors vervolgens van het kathedraalhoofdstuk tot de revolutie. De architectuur combineert een Romaans koor met een semi-circulaire apsis gewelfd in cul-de-four en een schip in 16e-eeuwse blokkade, omzoomd door een driehoekige klokkentoren in 1889. De kluis van het koor, in 1836 ingestort, werd vervangen door een houten plafond, terwijl de muren werden verhoogd in de 19e eeuw door pilaren die de structuur ondersteunen, waardoor het een versterkte verschijning.
De plaats Bruyères, net als andere gehuchten van Cazes-Mondenard (Tissac, Mazères, Martissan), was oorspronkelijk een middeleeuwse parochie. De regio Quercy Blanc, gekenmerkt door kalksteenmeer, was een gebied van seigneuries verdeeld, met name tussen de families Durfort, Gourdon, Montaigut en Mondenard in de 13e eeuw. Deze heren gaven geleidelijk hun rechten aan de Graaf van Toulouse, die de ontwikkeling van Cazes-Mondenard uit de 12e eeuw bevorderde. De kerk, ingeschreven in de Historische Monumenten in 1979, illustreert deze lokale geschiedenis door religieuze invloeden (Moissac Abbey) en seigneuriële macht te mengen.
De gemeente Cazes-Mondenard, doorkruist door de Bargueronne en de Lupte, maakt deel uit van een beschermd landbouw- en natuurlandschap, met gebieden geclassificeerd als ZNIEFF. Het religieuze gebouw, omgeven door gehuchtjes van middeleeuwse oorsprong, weerspiegelt de oude territoriale organisatie, waar elke parochie haar kerk had. Het veranderde oceaanklimaat en kleigronden in de regio beïnvloedden ook bouwtechnieken, zoals blijkt uit de structurele aanpassingen van de kerk door de eeuwen heen (overstijging, gedeeltelijke wederopbouw).
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen