Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Église Saint-Pierre de Caillouël-Crépigny dans l'Aisne

Aisne

Église Saint-Pierre de Caillouël-Crépigny

    2 Rue du Château
    02300 Caillouël-Crépigny

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
1200
…
2000
1137
Eerste vermelding van Crépigny
1153
Eerste vermelding van Caillouël
2017
Integratie in de stedelijke gemeenschap
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Pierre de Caillouël-Crépigny is een gemeente in het Franse departement Aisne (regio Hauts-de-France). Dit gebied, dat onder de regeling voor het beheer van het midden-Oise-water valt, wordt gekenmerkt door een overwegend gebruik van landbouwgrond (67,9% in 2018), met bouwland en bossen. De gemeente maakt deel uit van Chauny's attractiegebied, een gebied met minder dan 50.000 inwoners.

De naam Caillouël, die al in 1153 in de vorm Cailloei werd bevestigd, heeft zijn oorsprong in de term oliepellou, van Gallische oorsprong, geassocieerd met achtervoegsels die een "klein stenig terrein" aanwijzen. Crépigny, een voormalig gehucht, werd in 1137 genoemd onder de naam Crispini. Deze toponyms weerspiegelen een oude bezetting van het grondgebied, zonder specifieke bronnen die de specifieke geschiedenis van de Sint-Pieterskerk documenteren.

De gemeente wordt onderworpen aan een gedegradeerd oceaanklimaat, met gemiddelde jaarlijkse temperaturen rond 10,6 °C (periode 1971-2000) en matige regenval. Deze milieucontext, gecombineerd met een landelijke economie, heeft het lokale erfgoed gevormd, waaronder de Sint-Pieterskerk, zonder dat architectonische of historische details beschikbaar zijn uit de geraadpleegde bronnen.

In administratieve termen is Caillouël-Crépigny afhankelijk van het district Laon en de gemeenschap van agglomeratie Chauny-Tergnier-La Fère. De gemeente, met 459 inwoners in 2023, behoudt een landelijk karakter, zonder dat specifieke studies wijzen op grote veranderingen in het religieuze erfgoed door de eeuwen heen.

Historische kaarten, zoals Cassini's (18de eeuw) of personeelsplannen (1820-1866), kunnen aanwijzingen geven voor de evolutie van de kerk, maar er wordt geen expliciete informatie gerapporteerd in de huidige bronnen. Het gebrek aan gegevens over de bouwperiode of stilistische kenmerken beperkt het begrip van zijn rol in de lokale geschiedenis.

Externe links