Bouw van een kerk limite XVe-XVIe siècles (≈ 1650)
Gotisch gebouw flamboyant tot drie schepen.
1914-1918
Schade tijdens de Eerste Oorlog
Schade tijdens de Eerste Oorlog 1914-1918 (≈ 1916)
Post-conflict herstel vereist.
après 1945
Vervanging van glas in loodramen
Vervanging van glas in loodramen après 1945 (≈ 1945)
Werken van Hofman en Adam.
milieu du XIXe siècle
Archeologische ontdekking
Archeologische ontdekking milieu du XIXe siècle (≈ 1950)
Middeleeuwse begraafplaats opgegraven in 1861.
seconde moitié du XIXe siècle
Sacristie toevoegen
Sacristie toevoegen seconde moitié du XIXe siècle (≈ 1975)
Bakstenen constructie en appentis.
13 octobre 1998
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 13 octobre 1998 (≈ 1998)
Registratie bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (cad. AB 133): inschrijving bij decreet van 13 oktober 1998
Kerncijfers
Agent Voyer - Gemeenteambtenaar
Documenteerde de zoekopdrachten van 1861.
Léo Hofman - Glazen schilder
Auteur van glas in lood na-1945.
Adam - Glazen schilder
Collaborator met moderne glas-in-lood ramen.
Oorsprong en geschiedenis
Saint-Pierre de Grand-Verly kerk, gelegen in het departement Aisne in de regio Hauts-de-France, is een katholiek religieus gebouw gebouwd op het scharnier van de 15e en 16e eeuw. De flamboyante gotische architectuur wordt gekenmerkt door een drie-spanige schip geflankeerd door onderpanden, een veelhoekige bed met steun, en een achthoekige toren. Het interieur, volledig gewelfd op kruis van kernkoppen, behoudt hoofdsteden met vegetarische decoratie in het koor. Het gebouw werd gedeeltelijk beschadigd tijdens de twee wereldconflicten, maar het interieur werd bewaard, terwijl de glas-in-lood ramen volledig werden vervangen na 1945.
In 1861, werk op het plein naast de kerk onthulde een oude middeleeuwse begraafplaats, met bovengelegde begrafenissen en aardewerk artefacten. Op een diepte van 1,50 m werd een graf gegraven in kalksteen, met de resten van een jong dood individu. Deze site, genoemd in een rapport van agent Voyer, suggereert een oude begrafenis bezetting rond het gebouw, mogelijk gekoppeld aan zijn parochie rol. Deze ontdekkingen roepen de evolutie op van de heilige ruimte, waar de begraafplaats, opnieuw uitgebreid, geleidelijk is verminderd door de eeuwen heen.
Op 13 oktober 1998 werd de Sint-Pieterskerk na de Eerste Wereldoorlog gerestaureerd, met name om de geleden schade te herstellen. In de tweede helft van de 19e eeuw werd een stenen sacristie, bedekt met een appentis dak, toegevoegd. De huidige glas-in-lood ramen, gemaakt door de glasschilders Léo Hofman en Adam, dateren uit de na Tweede Wereldoorlog. Het gebouw, eigendom van de gemeente, illustreert dus zowel het laatgotisch erfgoed als de moderne aanpassingen in verband met conflicten.
De kerk speelt een centrale rol in het lokale leven, zoals blijkt uit archeologische sporen en zijn inscriptie in het erfgoed. De architectuur, gekenmerkt door enorme uitlopers en een veranda met de klokkentoren, weerspiegelt de bouwtechnieken van de late middeleeuwen. Interieur decoraties, zoals kernkop kruisen en gesneden hoofdsteden, benadrukken het artistieke belang van het gebouw. Vandaag de dag blijft het een actieve plaats van eredienst en een symbool van het religieuze erfgoed van de Hauts-de-France.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen