Eerste bouw XIIe siècle (≈ 1250)
Nef, klokkentoren en apse gebouwd.
6 décembre 1949
Registratie Historisch Monument
Registratie Historisch Monument 6 décembre 1949 (≈ 1949)
Officiële bescherming van het gebouw.
Milieu du XIXe siècle
Belangrijke wijzigingen
Belangrijke wijzigingen Milieu du XIXe siècle (≈ 1950)
Toevoeging van zijkapellen en herontwerp.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk van Malons: inschrijving bij decreet van 6 december 1949
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
Bronnen zijn niet te identificeren.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pierre de Malons, gelegen in de gemeente Malons-et-Elze in Occitanie, is een religieus gebouw gebouwd in de 12e eeuw, tijdens de middeleeuwen. Het volgt het typische plan van Provençaalse Romaanse kerken, met een uniek schip zonder lage zijde, gewelfd in wieg en eindigde met een apsis in cul-de-four. De klokkentoren, gelegen aan de zuidkant, beschikt over arcades en vormt een voorlichaam, terwijl de enige ingangsdeur opent onder deze klokkentoren. De gebeeldhouwde en abside hoofdsteden dateren uit de oorspronkelijke periode, terwijl het schip en de klokkentoren ook worden toegeschreven aan de twaalfde eeuw.
In het midden van de 19e eeuw onderging de kerk opmerkelijke veranderingen: twee zijkapellen werden toegevoegd, bezetten ongeveer een derde van de lengte van het schip, en een kamer werd gebouwd op de noordflank. De nave kluis, oorspronkelijk in een wieg, wordt tijdens dit werk opnieuw in bakstenen gedaan. Het gebouw is ingeschreven in de Historische Monumenten in opdracht van 6 december 1949, benadrukkend zijn erfgoed belang. Hoewel de geschiedenis deels gerelateerd is aan de abdij van Bonnevaux, blijft dit lidmaatschap hypothetisch volgens de beschikbare bronnen.
De Sint-Pieterkerk belichaamt een opmerkelijk voorbeeld van de zuidelijke romaanse architectuur, gekenmerkt door zijn eenvoud en zijn aanpassing aan de liturgische behoeften van de tijd. Het nuchtere, laagzijdige plan en semi-circulaire apsis weerspiegelen lokale constructieve tradities. De klokkentoren, een onderscheidend element, illustreert de integratie van defensieve of geluidstorens in religieuze gebouwen uit de 12e eeuw, een periode van architectonische expansie in christelijk Europa.