Bouw van kerk en klokkentoren XIe siècle (première moitié) (≈ 1150)
Een primitief Romaans gebouw met Catalaanse invloeden.
1159
Oprichting van een Cisterciënzer klooster
Oprichting van een Cisterciënzer klooster 1159 (≈ 1159)
Door Raimond de Lautrec, bisschop van Toulouse.
octobre 1811
Vuur door Spaanse Miquelets
Vuur door Spaanse Miquelets octobre 1811 (≈ 1811)
Gedeeltelijke vernietiging tijdens de Spaanse Oorlog.
26 septembre 1969
Historisch monument
Historisch monument 26 septembre 1969 (≈ 1969)
Officiële bescherming van het gebouw in ruïnes.
2005
Winnaar van Heritage Ribbons
Winnaar van Heritage Ribbons 2005 (≈ 2005)
Erkenning voor zijn herstel en waarde.
2012
Comfortwerkzaamheden
Comfortwerkzaamheden 2012 (≈ 2012)
Behoud van de resten van de klokkentoren en muren.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Voormalige kerk (cad. A 979): bij beschikking van 26 september 1969
Kerncijfers
Raimond de Lautrec - Bisschop van Toulouse (XII eeuw)
Een Cisterciënzer klooster in Mérens in 1159.
Général Villamil - Hoofd van de Spaanse Miquelets
Verantwoordelijk voor de brand van 1811 tijdens de oorlog.
Oorsprong en geschiedenis
De kerk van Saint-Pierre de Mérens-d'En-Haut, gebouwd in de 11e eeuw, is een zeldzaam voorbeeld van de primitieve romaanse architectuur in de Pyreneeën. De Catalaanse klokkentoren is het enige Noordwestelijke exemplaar van de Puymorens-pas, met karakteristieke groende baaien en Lombard bogen. Het gebouw, naar het zuiden gericht, bestaat uit een enkel schip en een parabolische apsis geflankeerd door twee apsidiolen, bedekt met cul-de-vier gewelven.
In 1811 werden de kerk en het dorp verbrand door de Spaanse Miquelets van generaal Villamil tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Alleen de klokkentoren, daterend uit de eerste helft van de 11e eeuw, overleefde gedeeltelijk. De huidige ruïnes tonen een nette metselwerk gemaakt van granieten balgen, met sporen van schalie en alveolaire kalksteen. In 2012 werden consolidatiewerkzaamheden verricht om deze archeologische getuige in stand te houden.
Geclassificeerd als een historisch monument in 1969, de kerk illustreert de culturele uitwisselingen tussen Ariège, Catalonië en Andorra. Zijn ellipsoidale plan en zijn vieze belkluis herinneren Andorraanse gebouwen zoals Sant Climent de Pal. Het terrein, gelegen op een hoogte van 1.300 m, weerspiegelt ook de turbulente geschiedenis van deze grensvallei, gekenmerkt door transpyreen conflicten.
Het monument maakt deel uit van het landschap van Sabarthes, een regio die is gestructureerd door de bovenste Ariège vallei. De geografische isolatie, nabij de Andorrese grens, bewaarde unieke architectonische kenmerken. Vandaag bieden de ruïnes en de resterende klokkentoren een overzicht van primitieve Romaanse bouwtechnieken in bergachtige gebieden.
De kerk maakt deel uit van het religieuze erfgoed van Mérens-les-Vals, een landelijke gemeente gekenmerkt door haar pastorale en mijnbouwgeschiedenis. De ranking in 1969 en de Prix des Rubans du Patrimoine in 2005 onderstrepen het historische en architectonische belang ervan. De site blijft interessant voor wandelaars die gebruik maken van de GR10, die de gemeente doorkruist.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen