Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint-Peter, genaamd Dompeter (bedoelend huis van Petrus), is gelegen op de grens van de gemeenten Molsheim en Avolsheim, in het Grote Oosten. Het werd beschouwd als de oudste landelijke kerk in de Elzas, het zou zijn gewijd tussen 1049 en 1053 door paus Leo IX, hoewel een legende maakte het terug te gaan naar de Romeinse tijd of het begin van het christendom. Opgravingen in 1914 onthulden overblijfselen van een 7e eeuws gebouw, dat zijn Merovingische oorsprong bevestigt.

Volgens de traditie werd de kerk in de vierde eeuw gesticht door de heilige Materne, discipel van Petrus, na zijn wonderbaarlijke wederopstanding dankzij de hommel van de apostel. De Dompeter diende als moederkerk (matrix capella) voor Molsheim en Avolsheim tot de Reformatie, toen religieuze orden uit Straatsburg zich daar vestigden. Het huidige Romaanse gebouw behoudt de breedte van de 11e eeuwse schepen, maar is door de eeuwen heen uitgebreid en getransformeerd.

De toren, gedeeltelijk verwoest door de bliksem in 1746, werd herbouwd in 1767 zonder zijn originele decoratie. In de 19e eeuw waren onder andere de wederopbouw van de zuidelijke muren (1828) en het veelhoekige koor (1835). Verlaten tot 1933 werd de kerk gerestaureerd door de Scouts van Frankrijk en werd een pelgrimsplaats. In 1930 werd een historisch monument gebouwd, waar nu historische klokken staan, waarvan er twee uit de kathedraal van Straatsburg komen.

De Dompeter wordt omringd door een gemeenschappelijke begraafplaats (Avolsheim) en een duizendjarige linde, nabij een bron gewijd aan St. Hoewel gelegen op het Molsheim verbod, is de kerk wettelijk eigendom van Avolsheim. Het meubilair, gedeeltelijk gestolen in de jaren zeventig, wordt nu beschermd door videobewaking. De site, geclassificeerd in 1934, blijft een symbool van het religieuze erfgoed van Elzas.

De opgravingen van 1914 bevestigden het bestaan van een primitieve kerk met drie beuken en halfrond koor, van Syrische invloed, gedateerd de 7e-VIIIe eeuw. Het huidige gebouw, herbouwd in de 11e eeuw, behoudt romaanse elementen zoals de achterdeuren en pilasters. De transformaties van de 15e, 16e en 18e eeuw markeerden zijn architectonische evolutie, waarbij Romaanse, Gotische en neo-Romeinse stijlen werden gemengd.

Externe links