Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk Saint-Pierre de Plougras, gelegen in het departement Côtes-d'Armor in Bretagne, is een religieus gebouw dat voornamelijk werd gebouwd in de late 15e en vroege 16e eeuw. Het presenteert een cruciform plan, met een bed met gesneden stroken en een onregelmatige granieten apparaat. De architectuur omvat een zuidelijke veranda ingericht met funeral fresco's en een vierkante klokkentoren, typisch voor de Beaumanoir stijl, die stortte in 1978 voordat werd herbouwd. De decoratieve elementen, zoals gesneden zandstenen en geschilderde panelen, getuigen van zijn rijke artistieke erfgoed.

De belangrijkste werken vinden plaats in twee fasen: de late 15e en vroege 16e eeuw voor het schip en de veranda, en de 17e eeuw voor de klokkentoren (1681-1687) en het koor. In de zuidelijke kapel zijn vensters uit de 14e eeuw opnieuw gebruikt. De kerk werd genoemd als een historisch monument in 1930, het benadrukken van het erfgoed belang. Binnen, een 15e eeuwse Pietà en uitzonderlijke voorstellingen, zoals de Karrigell an Ankou (Charette des Doods), verrijken zijn iconografie.

De klokkentoren, herbouwd na zijn instorting in 1978, heeft een haakse achthoekige pijl en twee stapelklokkenkamers omlijst met balustrades. De zuidelijke veranda, gedateerd uit de late 15e eeuw, heeft een gebroken boog en gargoyles met kruipers. De sacristie, toegevoegd in 1762, draagt de inscripties van de rector Jean-François Le Diouris. De geschilderde en gerestaureerde nave panelen, evenals het ongeïdentificeerde wapenschild, completeren deze historische omgeving.

De bronnen vermelden een rapport van 1505 voor de sloop van een eerdere kerk, wat een grote reconstructie in de late Middeleeuwen suggereert. De Heren van Menez en Plougras, pre-eminencers van de kerk, markeerde haar geschiedenis. De opeenvolgende restauraties, zoals die van het paneel van het koor in 1786 of de zandstenen in 1975, illustreren de voortdurende inspanningen om dit emblematische monument van Bretagne te behouden.

Het gebouw combineert gevarieerde architectonische stijlen, van flamboyant gothic (porch, nave) tot Bretonse classicisme (clocher Beaumanoir). Zijn iconografie, het mengen van religieuze motieven en populaire voorstellingen zoals Ankou, weerspiegelt de overtuigingen en de lokale cultuur van de 16e en 17e eeuw. Vandaag de dag blijft de Sint-Pieterskerk een belangrijke getuige van het religieuze en artistieke erfgoed van Côtes-d'Armor.

De gebruikte materialen, graniet voor het grote werk en schalie voor de bodem, zijn typisch voor de regio. De traptoren klampt zich vast aan de klokkentoren en de betrokken zuilen van de westelijke deur markeren de knowhow van de ambachtslieden van die tijd. De inscripties, zoals PETRAM 1681 op de klokkentoren, bieden nauwkeurige chronologische markers om de architectonische evolutie te begrijpen.

Externe links