Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre de Quimerch, gelegen in Pont-de-Buis-lès-Quimmerch in de Finistère, is een oude parochiekerk gebouwd voornamelijk in de zestiende eeuw, hoewel het koor en het vuur van de heren van de Bot dateren uit de 15e eeuw. Het werd verlaten in 1877 ten behoeve van een nieuwe kerk gebouwd in het naburige dorp, toegankelijker dankzij de weg Quimper-Landerneau en de spoorweg. De Renaissance Gothic-stijl gebouw beschikt over een schip met lage zijden, een transept, en een klokkentoren met een open werk veelhoekige pijl. De datum van 1550, gegraveerd bij de ingang van het koor, markeert een grote bouwcampagne.

De parochiekerk, typisch voor Bretagne, bestond oorspronkelijk uit de kerk, een begraafplaats, een ossuarium (gedateerd 1579), en een 16e-eeuwse kalver, allemaal omgord door een muur. Na het verlaten van 1877 werd de Bretonse Renaissance stijl ingang veranda (1623) ontmanteld en hergebruikt als een begrafenis kapel in de nieuwe begraafplaats. Het ossuarium, dat tot 1914 werd omgevormd tot een huis, werd verwoest alvorens in de jaren negentig door een vereniging hersteld te worden. De kavarium, een uniek type, werd ook verplaatst naar de nieuwe begraafplaats.

Geclassificeerd als historisch monument in 1932 voor de kerk en in 1966 voor de ossuarium, getuigen de ruïnes van de religieuze en sociale geschiedenis van Quimerch. De parochie bereikte zijn hoogtepunt in de 15e tot 16e eeuw, voordat de overdracht van het administratieve centrum in 1877 de achteruitgang bezegelde. De overblijfselen, nu beschermd, omvatten opmerkelijke architectonische elementen zoals de opengewerkte pijl van de klokkentoren, de renaissance baaien van de ossuarium, en lokale materialen (graniet, schalie, kerantite).

De heren van de Bot, genoemd door hun vuur in het koor, speelden een rol in de geschiedenis van de plaats, met name met het bevel van de veranda in 1623. In 1751, werden wijzigingen aangebracht (sluiting van brand, nieuwe retables) die de liturgische ontwikkelingen weerspiegelen. De ontmanteling van 1878 markeerde een keerpunt: de klokken, objecten van aanbidding, en de begraafplaats werden overgebracht, terwijl de behuizing, leeggemaakt van zijn oorspronkelijke functie, werd een emblematische erfgoed site van Bretonse religieuze architectuur.

Externe links