Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Pierre kerk van Saint-Julien-du-Sault, gelegen in de Yonne in Bourgondië-Franche-Comté, is een oude collegiale kerk waarvan de oorsprong dateert uit de 12e eeuw onder impuls van aartsbisschop Henri I Sanglier. De werken, geïnitieerd tussen 1122 en 1142, gingen verder in de 13e eeuw met plannen geïnspireerd door de kathedraal van Sens. Het gebouw, gedeeltelijk verwoest tijdens de Honderdjarige Oorlog (1337-1453), werd gerestaureerd in de 15e en 16e eeuw onder de aartsbisschoppen Tristan de Salazar en Louis de Bourbon-Vendôme, die de klokkentoren en het koor toevoegden.

Gerangschikt als een historisch monument in 1840, de kerk beschikt over architectuur die ogival en Renaissance stijlen, met een schip van 54,60 meter en gewelven bereiken 21,45 meter. Het was de zetel van een hoofdstuk van tien canons tot 1773 en werd vervolgens volledig parochie. Tijdens de Revolutie werd het omgevormd tot een tempel van de rede (1794-1800) en leed het aan vernederingen, zoals de onderdrukking van de stelen van de kanonnen en de poorten die het koor scheidden.

De kerk herbergt opmerkelijke glas-in-lood ramen van de 13e en 16e eeuw, waarvan er vier worden toegeschreven aan de Meester van Jesaja, medewerker van de Heilige Kapel. Onder hen, scènes uit het leven van Saint Louis, Saint Blaise, of Saint John de Doper, evenals grenzen met lelie bloemen en Castilla torens, symbolen van Blanche de Castille. Deze glas-in-loodramen, beschadigd door het weer in 1784, werden in de 19e eeuw gerestaureerd door Abbé Girard en Prosper Mérimée, met de tussenkomst van Viollet-le-Duc.

Het grote Renaissance orgel (1568), geclassificeerd als een historisch monument in 1978, is een juweel van het gebouw. In 2011 gerestaureerd door Bertrand Catteaux, onthult het perkamenten in gotische tekens en een polychrome verborgen onder lagen van de schilderkunst. De kerk bewaart ook vijf klokken, waaronder Jacques (1791), de enige overlevende van het revolutionaire gietijzer. De graffiti van de kelders, daterend uit de zeventiende eeuw, getuigen van het lokale leven, met handtekeningen en symbolische tekeningen.

De kapellen, aanvankelijk zeven (Saint George, Sint Nicolaas, enz.), werden teruggebracht tot vijf in de 18e eeuw. De Notre-Dame-de-la-Pitié kapel herbergt een gesneden groep aangeboden in 1843 door koningin Marie-Amélie, vrouw van Louis-Philippe, ter nagedachtenis aan haar zoon. De fresco's en schilderijen, zoals Notre-Dame du Rosaire (17de eeuw) of Saint Hubert (16de eeuw), verrijken het artistieke erfgoed.

Grote werken markeerden haar geschiedenis: reparatie van het frame in 2009 (1,8 miljoen euro), restauratie van glas-in-lood in de 19e eeuw, of de toevoeging van een sacristie in 1888. De kerk, eigendom van de gemeente, blijft een actieve plaats van eredienst en een uitzonderlijke getuigenis van heilige kunst in Bourgondië.

Externe links